ديوان صائب

در رشته جان تا ز تعلق گرهي هست
بيرون شدن از چشمه سوزن چه خيال است؟

چون عشق به پيراهن يوسف نکند رحم
در پرده ناموس نشستن چه خيال است؟

جايي که فلک يک نفس آرام ندارد
در دامن خود پاي شکستن چه خيال است؟

آسودگي ظاهر و جمعيت باطن
در زير سر بي سر و ساماني عقل است

سرگشتگي دايم و گمراهي جاويد
در پيروي قامت چوگاني عقل است

عشقي که محابا کند از سنگ ملامت
در پله ارباب جنون، ثاني عقل است

در انجمن عشق که گفتار خموشي است
خاموش نشستن ز سخنداني عقل است

بحري است جهان، عشق در او کشتي نوح است
موج خطرش سلسله جنباني عقل است

سالک چه خيال است که از خويش برآيد
تا در ته ديوار گرانجاني عقل است

در پرده ناموس خزيدن ز ملامت
از سادگي هوش و ز عرياني عقل است

در انجمن عشق بود صورت ديوار
هر چند جهان محو زبان داني عقل است

آن اره که از تيزي دندان چکدش زهر
در مشرب وحشت زدگان سين سلام است

بر خاک نهادان در اميد نبسته است
تا بوسه خورشيد نصيب لب بام است

در ديده يکتايي ما خال دويي نيست
زنار چه و سبحه صددانه کدام است؟

عشق از ره تکليف به دل پا نگذارد
سيلاب نپرسد که در خانه کدام است

در باغ جهان پسته خونين دل ما را
گر هست گشادي ز شکرخنده زخم است

از حوصله ما جگر خصم کباب است
خون در دل شمشير ز ترخنده زخم است

از موجه پي در پي دريا خبرش نيست
از سينه من آن که شمارنده زخم است

در کوچ بود عشرت ايام بهاران
شبنم اثر آبله پاي نسيم است

در باديه ها درد به درمان نتوان يافت
بيماري هر شهر به مقدار حکيم است

در ديده روشن گهران هر ورق گل
از نور تجلي يد بيضاي کليم است

(هر نقش اميدي که به آن شاد شود دل
در پشت سراپرده زنبوري بيم است)

بس خون که کند در جگر چشمه حيوان
از صبر، عقيقي که مرا زير زبان است

در ديده روشن گهران پنجه خورشيد
برگي است که لرزان دلش از بيم خزان است

در قبضه گردون منم آن تيغ جگردار
کز سختي ايام، مرا سنگ فسان است