ديوان صائب

چون ديده انجم مژه بر هم نگذارند
گر خلق بدانند چها در دم صبح است

از خنده کنان خون به دل عقده گشايان
در ظاهر اگر غنچه ما بيهده خندست

از کامروايان دل بيدار مجوييد
در خواب رود هر که بر اين پشت سمندست

در کعبه و بتخانه اقامت نکند عشق
اين سيل سبکسير، سبکبار ز بندست

خاموش که در مشرب درياکش عاشق
تلخي که گوارا نشود تلخي پندست

دستي که به دل عاشق بيتاب گذارد
در گردن معشوق ز انداز بلندست

در کعبه ز اسرار حقيقت خبري نيست
اين زمزمه از خانه خمار بلندست

غافل کند از کوتهي عمر شکايت
شب در نظر مردم بيدار بلندست

در دامن صحراي دل سوخته من
تا چشم کند کار، سيه خانه داغ است

در ديده ما جوهريان خط ياقوت
جز مشق جنون هر چه بود پاي کلاغ است

هر چند که باريک شود لفظ چو معني
در خلوت انديشه من موي دماغ است

حرفش ز دل سوخته ام دود برآورد
آتش بود آن آب که در گوهر عشق است

گنجي که بود هر گهرش مخزن اسرار
گنجي است که در سينه ويرانه عشق است

افسردگي عالم و خوشحالي دنيا
از بست و گشاد در ميخانه عشق است

در دامن صحراي دل سوخته من
تا چشم کند کار، سيه خانه عشق است

از پرده دل کي به زبان قلم آيد؟
لفظي که در او معني بيگانه عشق است

دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است
طفلان چه شناسند که ديوانه بزرگ است

با وسعت مشرب چه بود کوه غم عشق؟
در حوصله تنگ تو اين دانه بزرگ است

در ذره به حشمت نگرد ديده عارف
هر خرد درين گوشه ميخانه بزرگ است

در پله ميزان نظر، سنگ کمش نيست
چون کعبه به چشمي که صنمخانه بزرگ است

خون در خور پيمانه دهد ساقي دوران
مغرور نگردي که ترا خانه بزرگ است

در پايه خود هيچ کسي خرد نباشد
تا جغد بود ساکن ويرانه بزرگ است

در کعبه و بتخانه ز گفتار دلاويز
هر جا که رود صائب فرزانه بزرگ است

در سلسله آبله دست توان يافت
امروز درين دايره آبي که حلال است

صائب سخن غنچه نشکفته همين است
جمعيت دل در گره سخت ملال است