ديوان صائب

شايسته لنگر نبود حلقه گرداب
در زير فلک صبح نفس کرد چسان راست؟

در ظاهر اگر شهپر پرواز نداريم
افشاندن دست از دو جهان بال و پر ماست

گر بر جگر کوه گذارند شود آب
داغي که ز عشق تو نهان در جگر ماست

روشن شود از ريختن اشک، دل ما
ابريم که روشنگر ما در جگر ماست

گرگي که کشيده است به خون شيردلان را
امروز به صد خواري سگ، در مرس ماست

امروز حريصي که به اقبال قناعت
در ناخن شکر شکند ني، مگس ماست

سيلاب خس و خار وجودست جهان را
رازي که نهان در دل بگداخته ماست

بس چشمه که از ديده خورشيد گشايد
نوري که در آيينه پرداخته ماست

صبحي که ازو شور در آفاق فتاده است
فردي ز بياض نفس باخته ماست

صائب که بر او نغمه طرازي است مسلم
خون در دلش از ناله بگداخته ماست

صائب دو جهان سوزد اگر روي نمايد
آن نور که در پرده زنگاري دلهاست

در دل فکند شور جزا گريه تلخش
از آتش رخسار تو هر دل که کباب است

ديوار خرابي که عمارت نپذيرد
مستي است که در پاي خم باده خراب است

مستي که ز خونابه دلهاست شرابش
دود دل ما در نظرش دود کباب است

زان در نظر خلق عزيزست، که گوهر
قانع شده از بحر به يک قطره آب است

فيضي که دهد همچو مسيحا به نفس جان
در پرده عصمتکده مريم غيب است

در پاس نفس مي گذرد عمر عزيزش
هر سوخته جاني که دلش همدم غيب است

در چشم سيه خانه نشينان شهادت
ديدار بتان روزنه عالم غيب است

هرگز ز شکرخنده خوبان نتوان يافن
اين چاشني خاص که در شکر صبح است

خورشيد که روشنگر آفاق جهان است
چون بيضه نهان در ته بال و پر صبح است

از پنجه خونين شفق باک ندارد
از پاکي سرشار که در گوهر صبح است

چون صفحه خورشيد ورق در کف صائب
روشندل ازان است که مدحتگر صبح است

روشنگر آيينه دلها دم صبح است
اين روح نهان در نفس مريم صبح است

عيساي سبکروح بود مهر جهانتاب
کز لطف در آغوش و بر مريم صبح است

در دايره اهل نظر غير دل شب
گر عالم ديگر بود آن عالم صبح است