ديوان صائب

صائب همين بس است که در سلک شاعران
طالب نمي کند به سخن هاي من گرفت

از شير مادرست به من مي حلالتر
زين لقمه غمي که مرا در گلو گرفت

مي جست از زبان ملامتگران پناه
مجنون که جاي در دهن شير مي گرفت

حيران عشق را خبر از خويشتن نبود
آيينه در برابر تصوير مي گرفت

ديوانه حلقه در بيت الحرام را
صائب به ياد حلقه زنجير مي گرفت

گر در ميان هوا چو حبابت نمي گرفت
دريا به هيچ و پوچ حسابت نمي گرفت

گر پيچ و تاب عشق نمي گشت مهربان
شيرازه در بغل چو کتابت نمي گرفت

در هم نمي فشرد اگر درددل ترا
مغز جهان شميم گلابت نمي گرفت

يک چند، جوش در دل خم گر نمي زدي
کام از لب پياله شرابت نمي گرفت

با غنچگي بساز که نرگس درين چمن
افتاد در خمار اگر يک نظر شکفت

جاي فراغ بال ندارد فضاي چرخ
در سينه صدف نتواند گهر شکفت

هر پاره اي شد از جگرم لعل آبدار
پيکان آبدار تو تا در جگر شکفت

چندان که کرد شرم و حيا بيش خودکشي
در پرده غنچه لب او بيشتر شکفت

زينسان که پاي عزم تو در خواب رفته است
بسيار مشکل است به منزل رسيدنت

اکنون که در دهان تو دندان بجا نماند
بي حاصل است داعيه لب گزيدنت

در خون کشيد تير قضا صد هزار صيد
از سر نرفت مستي غافل چريدنت

در ديده صاحب نظران موي زيادم
زان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت

تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزن
مژگان تو چاکي که مرا در جگر انداخت

تا همت من دست به بازيچه برآورد
نه گوي فلک در خم چوگان من انداخت

در خانه زين زلزله افکند ز شوخي
آن فتنه ايام چو از روي زمين خاست

در باديه عشق، سمومي است جگرسوز
هر ناله گرمي که ازين خاک نشين خاست

برخيز به تدريج، که از عالم اسباب
يکره نتوان در نفس بازپسين خاست

در چشم غلط بين نبود وضع جهان راست
چون جوي بود کج، نرود آب روان راست

در طينت پيران اثري نيست دوا را
از دست نوازش نشود پشت کمان راست

در سوختگان نشو و نماهاست شرر را
اي زهره جبين مگذر ازين لاله ستان راست