ديوان صائب

حسن برشته اي که نگه را کند کباب
امروز در بساط چمن غير لاله نيست

از وحشت است بستر ما کام اژدها
ما را شبي که دختر رز در حباله نيست

نسبت به اهل درد، کبابي است خامسوز
در باغ اگر چه سوخته جاني چو لاله نيست

خميازه نشاط بود خنده اش چو صبح
آن را که در جگر نفس بيغمانه نيست

باغ و بهار ما جگر داغدار ماست
در برگريز، بلبل ما بي ترانه نيست

ره گم ز تازيانه کند اسب راهوار
در بزم باده حاجت چنگ و چغانه نيست

صائب بغير نام، چو عنقا درين جهان
چيزي دگر ز هستي من در ميانه نيست

با قد خم کسي که شود غافل از خدا
در خانه کمان، نظرش بر شانه نيست

افغان که ناله من برگشته بخت را
در گوش خوابناک تو ره چون فسانه نيست

دود قيامت از دل آتش بلند کرد
خونابه اي که در دل گرم اين کباب داشت

گر در نقاب خاک زند غوطه، نور خود
از ماه، آفتاب نخواهد دريغ داشت

فيروز جنگ گشت دل شيشه بار ما
در کوچه اي که سنگ حذر از سفال داشت

جز دود دل نچيد گلي از وصال شمع
فانوس ساده لوح چها در خيال داشت

پيداست سعي آبله پايان کجا رسد
در واديي که برق سبکسير پر گذاشت

محمود نيست ظلم به دلهاي بيگناه
زلف اياز در سر اين کار سر گذاشت

شبنم در آرزوي رخ لاله رنگ تو
دندان ز برگ لاله و گل بر جگر گذاشت

يارب شود چو دست سبو خشک زير سر
دستي که در شکستن من سنگ برنداشت

غافل زياد مرگ مرا زندگي نکرد
عمرم تمام در نفس باز پس گذشت

دلجويي بهار تلافي کند مگر
از زندگاني آنچه مرا در قفس گذشت

در بزم وصل آينه رويان ز احتياط
اوقات من تمام به پاس نفس گذشت

صيدي نيافتيم که مطلق عنان کنيم
عمر سگ شکاري ما در مرس گذشت

هر رخنه قفس دري از فيض بوده است
صد حيف ازان حيات که در آشيان گذشت

يک بار دست در کمر بلبلان نزد
اين موج گل که از کمر باغبان گذشت

برجسته مصرعي است ز ديوان زندگي
چون ني ز عمر آنچه مرا در فغان گذشت

صائب کمال زلف در آشفته خاطري است
نتوان ز بيم ناخن دخل از سخن گذشت