ديوان صائب

چون شبنم گداخته در نور آفتاب
هر کس نگشته محو تماشا تمام نيست

تا در پي سحاب بود چشمش از حباب
لاف کرم ز گوهر دريا تمام نيست

همت طلب ز گوشه نشينان که سلطنت
بي استعانت از در دلها تمام نيست

بي درد در سخن نبود جوهر اثر
بي قدر و قيمت است گهر تا يتيم نيست

در کان عقل و مخزن عشق و بساط حسن
لعلي نيافتيم که خونين دل تو نيست

نازست سد راه، وگرنه در اشتياق
فرقي ميانه دل ما و دل تو نيست

سر رشته اميد ز رحمت گسسته نيست
تا لب گشاده است در توبه بسته نيست

چون نوبت نگاه رسد خسته مي شود
چشمت که در شکستن دل هيچ خسته نيست

مويي دم ز فکر دهان و ميان او
هر چند در تصور او هيچ بسته نيست

از قدر حاجت است توقع ترا ياد
ورنه در کريم به محتاج بسته نيست

روي گشاده از سخن سخت ايمن است
آسوده از زدن بود آن در که بسته نيست

دايم چو سبزه ته سنگ است در عذاب
صائب کسي که از خودي خويش رسته نيست

دل ساده کن ز نقش که در روز بازخواست
پروانه نجات به جز لوح ساده نيست

صائب در آن سري که بود همت بلند
گر مي شود به خاک برابر، فتاده نيست

تمکين ز چار موجه طمع داشتن خطاست
در قلزمي که آب گهر آرميده نيست

هر کس نظر به عيب کسان از هنر کند
در پيش صاحبان نظر پاک ديده نيست

مگشاي لب به خنده و کوتاه دار دست
در عالمي که دست و لب ناگزيده نيست

پيوسته در کشاکش خار علايق است
چون سرو دامني که درين باغ چيده نيست

صائب بود ز درد خطا صاف فکر من
در جام من به غير شراب چکيده نيست

ما درد را به داغ مداوا نموده ايم
بيچاره در قلمرو ما غير چاره نيست

ما را ز دور چرخ مترسان که گوش ما
در حلقه تصرف اين گوشواره نيست

دل نيست گوهري که به کس رايگان دهند
در يتيم، مهره هر گاهواره نيست

در لافگاه عشق که افتادگي است باب
هر کس ز خود پياده نگردد، سواره نيست

در چشمه سار باده اگر شستشو دهي
هر پاره دل تو کم از ماهپاره نيست

در تنگناي دل نگريزد، کجا رود؟
صائب حريف ديده شور ستاره نيست