ديوان صائب

نشنيده است زمزمه بال جبرئيل
در گوش هر که حلقه گفتار عشق نيست

ريگ روان وادي سرگشتگي شود
هر نقطه اي که در خم پرگار عشق نيست

ابري است در طلسم سراب اوفتاده است
هر ديده اي که واله رخسار عشق نيست

در دوزخم بيفکن و نام گنه مبر
آتش به گرمي عرق انفعال نيست

چون برگ لاله سوخت زبان در دهان من
با بوسه تو چاشني اعتدال نيست

صائب به بزم وصل سراپا نگاه باش
در صحبتي که حال بود، جاي قال نيست

از پاشکستگان چراغ است تيرگي
در هر سري که عقل بود بي ملال نيست

صائب هزار پله ز خاکم فتاده تر
در واديي که نقش قدم پايمال نيست

در ملک نيستي نتوان احتياج يافت
هر جا که فقر هست زبان سؤال نيست

در خاک پاک، آب گل و لاله مي شود
از ما دريغ داشتن مي حلال نيست

دور از تو با خيال به دل آشناي تو
داريم عالمي که ترا در خيال نيست

آمد شد نگاه بود ترجمان ما
در بزم آرميده ما قيل و قال نيست

زان خرمني که خوشه پروين در او گم است
بر مور دانه اي نفشاندن کمال نيست

بگريز در خدا ز گرانان که کعبه را
انديشه از تسلط اصحاب فيل نيست

در گوش عارفي که بود هوش پرده دار
يک برگ بي صداي پر جبرئيل نيست

بازيچه محيط حوادث شود چو موج
در دست هر که لنگر صبر جميل نيست

در نامجو شرافت ذاتي تمام نيست
ياقوت چون عقيق مقيد به نام نيست

عشاق را درستي دل در شکستگي است
اين ماه تا هلال نگردد تمام نيست

از انتقال حق دل خود جمع کرده است
با خصم هر که در صدد انتقام نيست

جنگ گريز مي کند از کاه کهربا
از بس که در زمانه ما التيام نيست

بيت الحرام ديگر و ميخانه ديگرست
در کوي عشق بحث حلال و حرام نيست

فکر کنار و بوس ندارند عاشقان
در سينه هاي گرم تمناي خام نيست

زنهار حرف راست ز ديوانگان مجوي
در کشوري که سنگ ملامت تمام نيست

صائب چرا کنيم شکايت ز لاغري؟
کم نعمتي است در پي ما چشم دام نيست؟

تا در سرست باد تعين حباب را
پيوسته است اگر چه به دريا تمام نيست