ديوان صائب

راضي نمي شوند به گنج از دل خراب
در ملک عشق برده معمور باج نيست

انديشه صواب و خطا فرع خواهش است
تدبير در مقام رضا احتياج نيست

در تنگي دل است شکرخنده ها نهان
اين غنچه را به باد صبا احتياج نيست

درمانده ام به دست دل هرزه گرد خويش
در دست باد برگ خزان را علاج نيست

تن در کشاکش فلک سفله داده ام
جز پيروي دست، کمان را علاج نيست

در چار باغ دهر نسيم مراد نيست
از ششدر جهات، اميد گشاد نيست

در راه ابر، تخم تمنا نکشته ام
کشت مرا ملاحظه از برق و باد نيست

آن را که جذب عشق برون آرد از وطن
چون ماه مصر در گرو خيرباد نيست

در مکتبي که ساده دلان مشق مي کنند
رخسار صفحه نقش پذير مداد نيست

در عهد شيب، شکوه نسيان چرا کنم؟
کم نعمتي است اين که جواني به ياد نيست؟

ما را به بخت شور خود اي دوست واگذار
بادام تلخ در خور آغوش قند نيست

در چشم عاشقي که زبان دان ناز شد
چين جبين يار، کم از ماه عيد نيست

در سوختن بلند نشد دود اين سپند
چون من کسي ز نشو و نما نااميد نيست

چندين هزار صيد درين دشت پر فريب
در خاک و خون تپيده و پيکان پديد نيست

در جوش و ذره، چشمه خورشيد گم شده است
از موج تشنه، چشمه حيوان پديد نيست

دل واله نظاره و دلدار در حجاب
آيينه محو و چهره جانان پديد نيست

دل در ميان داغ جگرسوز گم شده است
از جوش لعل، کوه بدخشان پديد نيست

بيرون بر از سپهر مرا، روشني ببين
نور چراغ در ته دامان پديد نيست

بند خموشي از دهن من گرفته اند
در عالمي که هيچ زبان دان پديد نيست

صائب به شهرهاي دگر رو مرا ببين
اين سرمه در سواد صفاهان پديد نيست

چون موجه سراب اسير کشاکش است
پايي که در مقام رضا استوار نيست

پيداست چيست لنگر مشت غبار ما
در عالمي که کوه گران پايدار نيست

(با حکمم ايزدي چه بود گير و دار خلق؟
خاشاک را در آب روان اختيار نيست)

(در هيچ سينه نيست که نشکسته ناخني
يک داغ سر به مهر درين لاله زار نيست)

در دست اگر چه هست به ظاهر عنان مرا
چون طفل نوسوار مرا اختيار نيست