ديوان صائب

هر برگ سبز او کف افسوس ديگرست
نخلي که در شکوفه پيري ثمر نبست

در پيش عارض تو مکرر گذشته است
از برگ بر زمين شجر طور پشت دست

خرمن عنان گسسته در آيد به خانه اش
مردانه گر به دانه زند مور پشت دست

در پيش قطره چون سپر اندازد از حباب؟
موجي که زد به قلزم پرشور پشت دست

در عهد خوبي تو گذارند گلرخان
گاهي به روي و گاه به دل غنچه وار دست

مي کرد در تهيه افسوس کوتهي
مي بود همچو سرو مرا گر هزار دست

چون خرده زري که ترا هست رفتني است
در آستين گره چه کني غنچه وار دست؟

در غيرتم که انجم شب زنده دار را
تردستي خيال که از ديده خواب شست؟

چندان ز شرم روي تو زد غوطه در عرق
کز روي ماه داغ کلف آفتاب شست

در عاشقي همين دل بلبل شکسته نيست
اول سبوي غنچه درين رهگذر شکست

مژگان اشکبار تو اي شمع انجمن
صد تيغ آبدار مرا در جگر شکست

صائب چه شکرهاست که ما را چو زلف، يار
در هر شکستني به طريق دگر شکست

چندين جمال هست نهان در جلال دوست
خوشتر ز گوشوار بود گوشمال دوست

در پرده آب کرد دل کاينات را
اي واي اگر ز پرده برآيد جمال دوست

اوج وصال در خور پرواز ما نبود
بي بال و پر شديم به اميد بال دوست

در نوبهار حشر نيايد برون ز خاک
هر دانه دلي که نشد پايمال دوست

هر ذره اي نو اي اناالشمس مي زند
در خانه ام ز روشني بي زوال دوست

ظرف حباب در خور بحر محيط زيست
صائب مرا بس است اميد وصال دوست

رحم است بر کسي که ز کوتاه ديدگي
در جستجوي ماه برآيد به بام دوست

دشمن به بيقراري من رحم مي کند
در خاطرم عبور کند چون خرام دوست

از گيرودار سبحه و زنار فارغ است
دستي که ماند در ته رطل گران دوست

بايد به زخم چنگل شهباز تن دهد
چون بهله هر که دست کند در ميان دوست

از بوي پيرهن گذرد آستين فشان
در مغز هر که ريشه دوانيد بوي دوست

در پرده سوخت شهپر مرغ نگاه را
آه آن زمان که پرده برافتد ز روي دوست

از شش جهت به کعبه مقصد سبيل هست
در هر زمين که جاده نباشد دليل هست