ديوان صائب

هر کس به قدر هوش خود آزار مي کشد
در بحر پر کنار، خطر بيکرانه است

بشکن طلسم صورت و جاويد زنده باش
آب حيات در پس ديوار آينه است

در عهد حسن شوخ تو سيماب جلوه شد
حيرانيي که لنگر طوفان آينه است

تسخير مشکل است پريزاد حسن را
اين نقش در نگين سليمان آينه است

هر صبح نيکوان به در خانه اش روند
اين منزلت ز پاکي دامان آينه است

اخفاي راز عشق تو در سينه چون کنم؟
سيماب، گوهر من و گنجينه آينه است

مجنون که بود قافله سالار وحشيان
در عهد ما پياده دنبال مانده اي است

باغ از شکوفه، ليلي چادر گرفته اي
از لاله کوه، عاشق در خون تپيده اي است

آن را که هست کعبه مقصود در نظر
چشم سفيد، جامه احرام تازه اي است

صائب در کريم به محتاج بسته نيست
طاعت وسيله اي و عبادت بهانه اي است

گنجينه جواهر ما پاک گوهري است
نقدي که در خزانه ما هست بي زري است

پيري چه خون که در جگر ما نمي کند
قد دوتاي ما دويم چرخ چنبري است

گفتار دلفريب تو در پرده حجاب
سيلاب عقل و هوش چو سر گوشي پري است

صائب ز مال حرص يکي مي شود هزار
بيدرد را گمان که غنا در توانگري است

دانند عاقلان که ظفر در رکاب کيست
هر چند دانه بيعدد و آسيا يکي است

آگاه نيستي که چه گلهاي آتشين
در بوته هاي خار مغيلان تشنگي است

در چشم آبگينه ما دل رميدگان
زنگ ملال، دامن صحراي خرمي است

رويي کز او دلي نگشايد نديدني است
حرفي که مغز نيست در او ناشنيدني است

تا در لحد شود گل بي خار بسترت
دامن ز خارزار علايق کشيدني است

چون کوه تا خزانه لعل و گهر شوي
در زير تيغ، پاي به دامن کشيدني است

دندان نمودن است در رزق را کليد
پستان خشک دايه قسمت گزيدني است

چپ مي رود به راست روان طريق عشق
در گوش چرخ، حلقه آهي کشيدني است

از لعل آبدار تو طرفي نظر نبست
از شور بحر در صدف ما گهر نبست

در آتشم ز آينه کز شوق ديدنت
تا باز کرد ديده خود را دگر نبست

روي زمين گذر که سيل حوادث است
هر کس ميان گشود در اينجا، کمر نبست