ديوان صائب

ديوانه شو که عشرت طفلانه جهان
در کوچه سلامت زنجير بوده است

دستي که ناگهان به دعا مي گشوده اند
در آرزوي ساغر توفيق بوده است

صائب مس وجود ترا ساختن طلا
در دست کيمياگر توفيق توفيق بوده است

با دامن گشاده صحرا چه مي کند
هر سبزه اي که در گره دانه بوده است

آب حيات، خشک بود در مذاق او
هر کس به مستي آن لب ميگون مکيده است

ما برق را بر آتش غيرت نشانده ايم
سيماب در قلمرو ما آرميده است

از بيکسي رسيده به من در ميان خلق
از گوشه گيري آنچه به عنقا رسيده است

زين بحر بيکنار که در ديده من است
شورابه اي به کاسه دريا رسيده است

نعل مرا در آتش غيرت گذاشته است
داغي اگر به لاله حمرا رسيده است

يک عمر غوطه در جگر خاک خورده ام
تا ريشه ام به اشک ندامت رسيده است

دزديده ام ز ننگ گرفتن در آستين
دستم اگر به دامن دولت رسيده است

گوهر شده است در صدف قدر دانيم
گر قطره اي ز ابر مروت رسيده است

با جذبه محيط همان در کشاکش است
هر چند موج بر لب ساحل رسيده است

از دل مجو قرار در آن زلف تابدار
ديوانه ام به سلسله جنبان رسيده است

جز ماه ناتمام، که از خوان آفتاب
در زير آسمان به لب نان رسيده است؟

ما مي رويم در دهن شعله چون نسيم
چنگ گريز، کار سپند و شراره است

بر من چنين که سخت گرفته است روزگار
آزاده آن شرار که در سنگ خاره است

صائب کسي که عاقبت انديش اوفتاد
هر چند در ره است به منزل سواره است

غفلت نگشت مانع تعجيل عمر را
در خواب نيز قافله ما روانه است

غافل مشو ز پاس نفس تا حيات هست
کاين شمع در کمين نسيم بهانه است

بر توسن سبکرو پا در رکاب عمر
موي سفيد گشته ما تازيانه است

از دلبران طلب خبر دل رميدگان
چون تير در کمان نبود بر نشانه است

در خاکساري آن که چو صائب تمام شد
بر صدر اگر قرار کند آستانه است

تا در ترددست نفس، جان روانه است
بر باد پاي عمر، نفس تازيانه است

حيرت امان نمي دهدم تا نفس کشم
بيچاره طوطيي که در آيينه خانه است