ديوان صائب

شوخي و شرم جمع نکرده است هيچ کس
اين برق خانه سوز نهان در سحاب توست

چشم ترا غبار علايق گرفته است
ورنه رموز هر دو جهان در کتاب توست

چون تاک در سراسر اين باغ و بوستان
هر نخل سرکشي که بود زير دست توست

سايد کلاه گوشه قدرش به آسمان
هر سر که در قلمرو ايجاد، پست توست

گر دست سايلي به عصايي گرفته اي
در تکيه گاه خلد به دولت سرير توست

از ما متاب روي که در وقت پاي لغز
دست ز کار رفته ما دستگير توست

فرداي حشر، موجه درياي رحمت است
پهلوي لاغري که در اينجا حصير توست

از ديدن تو تازه شود زخم عاشقان
از شور عشق اگر نمکي در خمير توست

پاي ادب ز پيروي سابقان مکش
در سال هر که از تو بود بيش، پير توست

دست هزار کوهکن از کار مي برد
بتخانه ها که در دل صورت پذير توست

با دوستان نشين که شود توتياي چشم
از دشمنان غباري اگر در ضمير توست

زان آتشين ميي که ز لب در اياغ توست
ياقوت آبدار بتان سنگداغ توست

دلهاي پاره پاره خونين دلان خاک
در چشم عارفان گل صد برگ باغ توست

در چشم من ز سنبل فردوس بهترست
آشفته خاطري که پريشان دماغ توست

خواهد حباب وار سرت را به باد داد
اين باد نخوتي که گره در دماغ توست

رزق وسيع در قدم ميهمان توست
هر کس که ميهمان تو شد ميزبان توست

نعمت شود زياده به قدر زبان شکر
نخلي است اين که ريشه آن در دهان توست

گر سايه اي به سوخته جاني فکنده اي
در آفتابروي جزا سايبان توست

تير دعاي صافدلان نيست نارسا
هر نارسايي که بود در کمان توست

هر چند از رکاب تو دور افتاده ايم
دست ز کاررفته ما در عنان توست

خودداري سپند در آتش بود محال
خالي است جاي من به حريمي که جاي توست

هر شاخ گلي که دست کند در چمن بلند
از روي صدق ورد زبانش دعاي توست

هر دل رميده اي که بساط زمانه داشت
امروز در کمند دو زلف رساي توست

ره نيست در حريم تو هر خودپرست را
بيگانه هر که گشت ز خود آشناي توست

استادگي چگونه کند در نثار جان؟
صائب که مرگ و زندگيش از براي توست