حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي

يک دم ار تخته در بغل گيرند
خانه خويش در تبل گيرند

در مهي خويشتن پدر کرده
به گه پرورش به در کرده

کيست در چشم عقل ناخوش تر
در جهان از گداي کبرآور

جفت در حکم شوي خود باشد
ليک در حکم بنده بد باشد

در نفاق و خيانت و تلبيس
در گذشته به صد درک ز ابليس

زان بمانده است خيره در پس در
خواجه گاو سار همچون خر

در به در ورز و شب دوان و نوان
نام نيکو بداده از پي نان

گرچه در خشندي و در خشمند
طاق ابرو و درگه چشمند

پنبه در گوش پيش قولش وهم
آستين در دهان ز جهلش فهم

بنده در پيش شاه دين پرور
عقل در جل کشيد و جان بر سر

عقل را در شرابخانه جان
در ره حکمت و بيان و بنان

سايه بايد ز گل چو در ارمم
امن بايد ز بد چو در حرمم

مطلبش سخت چون گهر در کان
مأخذش سهل چون هوا در جان

آب نيکو بود روان در ده
ليک در ريگ نا رواني به

قبض و بسطي که در جهان دلست
همچو در شکل و صورت آب و گلست

در نگر در من اي رفيق به مهر
سوي آن مرگسرخ و زردي چهر

نطق او در ره جواب و سوال
تازه و خوش چو در بهار شمال

زان همي در به رخ فراز کنم
تات صد در ز عقل باز کنم

گرچه جان در بدن هراسان بود
در خراسان مرا خور آسان بود

آن شنيدي که مرغکي در شخ
ديد در زير ريگ پنهان فخ

تا تو در بند زرق و تلبيسي
در سقر يار غار ابليسي

شد تمام اين کتاب در مه دي
که در آذر فکندم اين را پي

ديوان سيف فرغاني

ايا مستوفي کافي که در ديوان سلطانان
بحل و عقد در کارست بخت کامکار تو

هرچند عاشقان تو نايند در شمار
در دفتر حسابم ازيشان شمار کن

بحريست درو گوهر علم و در حکمت
غواص شو و در طلب از بحر نه ماهي