ديوان صائب

عشق بلند در گرو قهر و لطف نيست
دشنام فاش و خنده پنهان چه لازم است؟

در جنگ، مي کند لب خاموش کار تيغ
دادن جواب مردم نادان چه لازم است؟

دارم زياد زلف بناگوش زيب او
شام خوشي که فيض سحرها در او گم است

مژگان تاب خورده اشک آفرين ماست
امروز رشته اي که گهرها در او گم است

پيشاني گشاده سختي کشان بود
همواريي که کوه و کمرها در او گم است

داده است فيض عشق به ما پاشکستگان
از خويش رفتني که سفرها در او گم است

دست ز کار رفته ارباب حيرت است
برگ فتاده اي که ثمرها در او گم است

در راه دل، پياده دنبال مانده اي است
هر چند عقل، قافله سالار عالم است

بر هر دلي که خواب گران پرده دار شد
در آرزوي دولت بيدار عالم است

بر خود زبان آتش سوزان کند دراز
چون خار هر که در پي آزار عالم است

در چشم عارفان جهان ابر رحمتي است
اين غفلتي که پرده زنگار عالم است

بي چشم زخم نيست، اگر توتيا شده است
گوي سري که در خم چوگان عالم است

بازي مخور که شيره جانهاست يکقلم
شيرينيي که در شکرستان عالم است

در چشم عارفان، ورق باد برده اي است
تختي که تکيه گاه سليمان عالم است

در دور ما که سنگ به سايل نمي دهند
دست و دل گشاده نصيب فلاخن است

همت به بي نيازي من ناز مي کند
يک سرو در سراسر اين سبز گلشن است

نتوان به روي دختر رز چشم غير ديد
در خانه اي شراب ننوشم که روزن است

روشندلان هميشه سفر در وطن کنند
استاده است شمع و همان گرم رفتن است

در انتظام کار جهان اهتمام خلق
مشق جنون به خامه فولاد کردن است

ظالم به مرگ سير نگردد ز خون خلق
در خواب، کار تشنه لبان آب خوردن است

روزي طلب ز درگه حق کن که پيش خلق
لب بازکردنت در توفيق بستن است

گفتم کنم به گوشه نشيني علاج نفس
غافل که سرفرازي سگ در نشستن است

آسودگي به کنج قناعت نشستن است
سير بهشت در گره چشم بستن است

طفلي است راه خانه خود کرده است گم
هر ناقصي که در صدد عيب جستن است

ما از شکست توبه محابا نمي کنيم
چون زلف، حسن توبه ما در شکستن است