167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
گلستان سعدي
مرغ زيرک بحقيقت منم امروز و تو دامي
باز گويم نه که کس سير نخواهد بودن
دست گيتي بزدي تيغ هلاکم بر سر
اين منم بر سر خاک تو، که خاکم بر سر؟
خوش گفت پرده دار که کس در سراي نيست
که عمر در سر تحصيل مال کرد و نخورد
يا هرچه خوانده اي همه در زير خاک کن
وگر ستيزه کند در دو چشمش آکن خاک
ديوان سلمان ساوجي
مي نهند اشجار سرها بر زمين، شکرانه را
سوسن و گل را عرق بر چهره افتاد از حيا
باز گرداني افق را نيز ننمايد قفا
کاسمان خواند همي آن را صبا، اين را مسا
وصله اي افتاد از آن اطلس، فلک را شد قبا
نشنود صوت مخالف هيچکس زين چار تا
بر سرش مي آيد و مي سازدش در دم دوا
اين غزل سر زد درون دل، در اثناي ثنا
لاجرم بي باد يک دم بر نمي آيد مرا
بود و خواهد بود بر جان من اين غم دائما
خاک بر سر مي کنم هر ساعتي از دست پا
کز چمن زد بلبل سرمست گلبانگ صلا
پس زبانش را چرا بيرون کشيدند از قفا؟
بوم، از اقبال بختت مي دهد فر هما
بر نيايد بعد ازين، الا که در ستر خفا
روز و شب نالان و سرگردان بسان آسيا
گل نيم، زين رو بدان رو چند گردانم قبا؟
ز آستان هيچکس بر دامنم گرد عطا
دولت تو را چو سايه دوان است در قفا
که در بازار دين خواهند زد بر رويت اين کالا
به نهيي چون توان کردن که گردد جنتت مأوا
ولي مسکين نمي بيند که دارد بند را بر پا
بسي در گوش بايد کرد، همچون لؤلؤ لالا
همان بهتر که بنشيني ز سر بيرون کني صفرا
چو در دريا ز شوق آب مسکين صاحب استسقا
در آتش باشي و دودت رود بر سر تنور آسا؟