ديوان صائب

در موسم خزان چه ثمر حسن خلق را؟
ايام گل ملايمت از باغبان خوش است

مگذار نفس را به چراگاه آرزو
کاين بد لجام در ته بار گران خوش است

چندين هزار دام تماشاست در قفس
بلبل همين به ديدن گل ز آشيان خوش است

نگذاشت غير خانه زين، خانه دگر
معمور در زمانه، سوار اينچنين خوش است

طوطي چو مغز پسته هم آغوش شکرست
در هم خزيده عاشق و يار اينچنين خوش است

خوني که کرد در دل صياد، مشک شد
آهو به فکر مير شکار اينچنين خوش است

سربسته چون حباب نفس مي کشيد محيط
از بس مزاج آن در شهوار نازک است

شهرت بود ز ريزش اگر مطلب کريم
در چشم بي نيازي ما کم ز سايل است

در زير سقف چرخ نفس راست ساختن
آسوده زيستن ته ديوار مايل است

با قامت خميده جوانانه زيستن
در زير تيغ بال فشاني ز بسمل است

صائب هزار بار به از عقل ناقص است
در چشم امتياز جنوني که کامل است

هر خون که کرد در دل عشاق، مشک شد
اکسير دانه است زميني که قابل است

سوهان مرگ نيز علاجش نمي کند
پايي که از گراني جان در سلاسل است

در دور خط تمام شود گير و دار زلف
بيچاره عاشقي که گرفتار کاکل است

شاخي که بي ثمر نبود در چهار فصل
دست ز کار رفته اهل توکل است

اين خرده اي که کرده گره گل در آستين
صائب سپند شعله آواز بلبل است

چون عاشقي کند به دل جمع عندليب؟
در گلشني که غنچه پريشانتر از گل است

در راه صاحبان سخن چوب منع نيست
طوطي درون خلوت آيينه محرم است

از بيم انقطاع همان مي تپد دلم
در بحر اگر چه ريشه اين موج محکم است

علمي که سرخ رويي يونانيان ازوست
چون نيک بنگري همه در سينه خم است

در بزم قدسيان خبري زين چراغ نيست
سوز و گداز، شمع شبستان آدم است

ده آيه حواس که منشور قدرت است
نازل ز روي مرتبه در شأن آدم است

از قدر، پاي بر سر گردون گذاشته است
در خاک اگر چه گوشه دامان آدم است

از دلو آفتاب ربوده است اختيار
اين يوسفي که در چه کنعان آدم است

نيکي ثمر در آب روان زود مي دهد
با تيغ او مضايقه جان چه لازم است؟