ديوان صائب

در چشم داغ ديده صائب درين بهار
هر لاله اي به کاسه پر خون برابرست

در ديده اي که هست ز بينش شراره اي
هر لاله اي به سوخته جاني برابرست

غير از تو اي نگار ز سيمين بران کراست
در پيرهن تني که به جاني برابرست؟

نان خسان به خشکي منت سرشته است
زان لقمه الخدر که در او استخوان پرست

با خامشان بود در و ديوار هم سخن
چون بي زبان شوي همه جا همزبان پرست

در تنگناي دل گره غنچه باز شد
هر خانه اي که تنگ بود دلگشاترست

با فقر خوش برآي که در وقت برگريز
آن را که برگ عيش بود بينواترست

چشم بد از تو دور که در پرده بوي تو
صد پيرهن ز نکهت يوسف رساترست

دايم به جاي دانه دل خويش مي خورد
مرغي که در رياض جهان خوش نواترست

دل مي دهد به عاشق بيدل به دور خط
در وقت احتياج، کرم خوشنماترست

صائب در اين زمانه بيگانه آشنا
بيگانگي ز خلق به دل آشناترست

با فقر خوش برآي که صد پرده خواب امن
در چشم من ز دولت بيدار خوشترست

گردد سبک ز سنگ، دل نخل ميوه دار
ديوانه در ميانه بازار خوشترست

در کشوري که روي دلي نيست جلوه گر
آيينه زير پرده زنگار خوشترست

سنگ مزار اگر چه گرانجان و ناخوش است
در چشم من ز مردم بيکار خوشترست

در خانه شرف بود اختر شکفته تر
خال سيه به کنج لب يار خوشترست

در دام زير خاک خطر بيشتر بود
از تار سبحه، رشته زنار خوشترست

هر رخنه اي که هست فساد زمانه را
در بزم مي ز ديده هشيار خوشترست

در خاکهاي نرم بود دام بيشتر
سوهان مرا ز مردم هموار خوشترست

از شمع بزم اگر چه ثبات قدم خوش است
در سوختن، شتاب ز پروانه خوشترست

مستان نمي رسند به کيفيت هوا
در نوبهار توبه ز پيمانه خوشترست

تيغ است در بريدن ره نعل واژگون
بهر خداپرست صنمخانه خوشترست

دست از ستم مدار که در روز بازخواست
از شمع کشته، شکوه ما بي زبانترست

مگشا لب سؤال که روزي فزون خورد
هر کس که در بساط جهان بي دهانترست

در کارخانه اي که ندانند قدر کار
از کار هر که دست کشد کاردانترست