ديوان صائب

دستي که از فراق تو بر دل نهاده ايم
در قطع راه شوق به شهپر برابرست

بر آتشي که در جگر ما نهفته است
همواري سپهر به صرصر برابرست

در قلزمي که حيرت ديدار ناخداست
موج عنان گسسته به لنگر برابرست

دارد به چهره گوهر ما در محيط عشق
گرد يتيميي که به ساحل برابرست

در وصل و هجر، سوختگان گريه مي کنند
از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست

در زير پاي سدره و طوبي است مرقدش
هر کشته را که جلوه قاتل برابرست

گردي است خط يار که چون خاک کربلا
در منزلت به خون دو عالم برابرست

بيکس نواز باش که هر طفل بي پدر
در منزلت به عيسي مريم برابرست

نقد حيات در گره غنچه بسته است
عمر گل شکفته به شبنم برابرست

در دل خليده است ز مژگان او مرا
خاري که با هزار گلستان برابرست

در کام هر که ذوق قناعت چشيده است
خون جگر به نعمت الوان برابرست

در ديده کسي که به وحدت گرفت انس
کثرت به چارموجه طوفان برابرست

در ديده کسي که سيه روزگار شد
صبح وطن به شام غريبان برابرست

باقي نسازد آن که به آثار نام خويش
در زندگي و مرگ به حيوان برابرست

جمعيتي که تفرقه خاطر آورد
در چشم من به خواب پريشان برابرست

از ميزبان تکلف بسيار در سلوک
با جرأت فضولي مهمان برابرست

از دخل رو متاب که انگشت اعتراض
در صافي کلام به سوهان برابرست؟

وصلي که پاي شرم و حيا در ميان بود
مضمون او مشو که به هجران برابرست

هر سينه اي که هست در او خارخار عشق
صائب به صد هزار گلستان برابرست

خطي که از ذقن به بناگوش مي رود
در خاصيت به تبت وارون برابرست

در ملک آرميده حسن است خط سبز
گردي که با هزار شبيخون برابرست

در خانمان خرابي ما خشکي سپهر
با ترکتاز قلزم و جيحون برابرست

در زير پاي عشق، سر خاکسار ماست
آن کاسه سرنگون که به گردون برابرست

موج سراب و طره ليلي، ز بيخودي
در ديده يگانه مجنون برابرست

سوداي عشق در سر مجنون بي کلاه
با تکمه کلاه فريدون برابرست