ديوان صائب

با آن که غير باد نداريم در گره
لب تشنه تيغ موج به خون حباب ماست

در دفتر معامله ما خلاف نيست
آن روز عيد ماست که روز حساب ماست

باطل حجاب ديده حق بين نمي شود
دنيا بهشت در نظر حق پرست ماست

چون توبه بهار، درين سبز انجمن
صائب به هر که مي نگري در شکست ماست

خطي که گرد خود ز خرابي کشيده ايم
در موج خيز حادثه دارالامان ماست

گردون به گرد ما نرسد در سبکروي
برق آتش فسرده اي از کاروان ماست

تنها نه ايم در ره دور و دراز عشق
آوارگي چو ريگ روان همعنان ماست

در کلبه قناعت ما نيست چون منع
هر کس که مي خورد دل خود، ميهمان ماست

از اشک ماست پنجه خورشيد در نگار
خونابه فلک ز دل خونچکان ماست

(در خون کشيده است ز غيرت بهار را
رنگ شکسته اي که به روي خزان ماست)

صبح گشاده رو در دولتسراي ماست
چرخ کبود، خانه چيني نماي ماست

در گوشه فقير ما بار عام نيست
بيگانه هر که شد ز جهان آشناي ماست

در کاروان ما جرس هرزه نال نيست
گلبانگ بر قدم زدن ما دراي ماست

حاشا که رزق ديده قربانيان بود
آرامشي که در دل بي مدعاي ماست

تا داده ام عنان توکل ز دست خويش
کارم هميشه در گره از استخاره هاست

آب فسرده در صدف پاک گو مباش
گوش ترا چه حاجت اين گوشواره هاست؟

نگذاشت گريه در نظرم آرزوي خام
دامان صبح، پاک ز اشک ستاره هاست

آتش کباب کرده ياقوت آن لب است
چشم سهيل در پي آن سيب غبغب است

اي خضر چند تير به تاريکي افکني؟
سرچشمه حيات نهان در دل شب است

چون غنچه در بهار، گريبان عيش را
از کف مده که گوشه دامان فرصت است

در رهگذار صرصر غم، بر چراغ عشق
هر برگ تاک سايه دست حمايت است

آبي که خاکمال دهد آب خضر را
در چشمه سار جوهر تيغ شهادت است

مشکل که سر به چشمه کوثر در آورد
صائب چنين که تشنه تيغ شهادت است

آبي که داد زندگي جاودان به خضر
در قبضه تصرف تيغ شهادت است

شيطان پا برجاست شود هر چه عادتي
بيچاره آن که در گرو رسم عادت است