ديوان صائب

سپهر سفله نگردد حجاب، قسمت را
صدف ز آب گهر در محيط کام گرفت

خورشيد در دو هفته کند ماه را تمام
حسن تو کار من به نگاهي تمام ساخت

با بلبلان مضايقه در مي کجا کند؟
شاخ گلي که آب روان را مدام ساخت

خاکستري است گريه آتش عنان من
در پرده هاي ديده من بس که خواب سوخت

شد زرد خط سبز ازان روي آتشين
چون سبزه ضعيف که در آفتاب سوخت

فيضي نبردم از مي گلرنگ نوبهار
چون لاله در پياله من اين شراب سوخت

سنگين فتاده خواب تو، ورنه فغان من
در چشم نرم مخمل بيدرد خواب سوخت

بي وقت هر که همچو صدف لب نکرد باز
ابر بهارش آب گهر در کنار ريخت

عاشق به شوربختي من نيست در جهان
برخاستم ز جا، نمکم از کنار ريخت

صائب نگاه يار که مي مي چکد ازو
در جام ما براي چه زهر هلاک ريخت؟

در ابر خط نهفته نشد آفتاب تو
روي ترا نظاره گدازي همان بجاست

هر چند حسن را ز ستم توبه داد خط
در چشم يار عربده سازي همان بجاست

ايمن مشو ز خصمي تيغ زبان که شمع
در بوته گداز بود تا زبان بجاست

غير از خط تو، خط که را اي بهار صنع
در آفتابروي قيامت تري بجاست؟

باران اگر چه نيست بجا در زمين شور
با زاهدان خشک زمستان تري بجاست

از بخل نيست راز حقيقت نهفته روي
در شيشه اين شراب ز بي ساغري بجاست

زنار مي شود کمر بندگي ترا
تا در دل تو داعيه سروري بجاست

عمر دراز قسمت بي حاصلان شود
صد سال سرو در چمن از بي بري بجاست

عمري است تا ز جسم گرانجان در آتشم
سيل سبکروي که خرابم کند کجاست؟

بند زبان من شده در بزم وصل، هوش
پيمانه اي که رفع حجابم کند کجاست؟

آن طالع بلند که در بزم خيرگي
محرم به بندبند نقابش شوم کجاست؟

مرغابي ايم و عالم آب است جان ما
در مجلسي که باده نباشد سراب ماست

از بس کتاب در گرو باده کرده ايم
امروز خشت ميکده ها از کتاب ماست

هرگز کباب ما نمکي بر جگر نداشت
دايم ز بخت شور، نمک در شراب ماست

در زير پاي سرو، شکرخواب مي زنيم
چندان که شيشه بر سر بالين خواب ماست