ديوان صائب

ز شرم سبزه خط تو، طوطي خوش حرف
چو مغز پسته نهان در ميان شکر گشت

ز طوق فاختگان نام سرو حلقه کنند
در آن چمن که نهال تو سايه گستر گشت

مرا به دفتر بال هما فريب مده
که در خرابه نم اين رساله ابتر گشت

چه چاشني به سخن داد خامه صائب؟
که قند در نظر طوطيان مکرر گشت

ز بس که تير نگاهش بلند پروازست
ز دور در نظر او او نمي توانم گشت

مگير از سر زانوي فکر سر زنهار
که غنچه هر چه طلب کرد در گريبان يافت

ز کاوش جگر فکر نااميد مباش
که ذره در دل خود آفتاب تابان يافت

ز کاوش جگر فکر نااميد مباش
که ذره در دل خود آفتاب تابان يافت

هزار سختي ناديده در کمين دارد
کسي که کام دل از روزگار آسان يافت

فغان که کوهکن ساده دل نمي داند
که راه در دل خوبان به زور نتوان يافت

ز عشق آتشي افتاد در وجود مرا
که سقف نه فلک از جوش من بلندي يافت

ترا که چشم ز نور ستاره خيره شود
ز آفتاب حقيقت چه در تواني يافت؟

چنين که خواب نظربند کرده است ترا
ز فيض صبح چه مقدار در تواني يافت؟

چو عمر مي گذرد در کمين فرصت باش
که وصل سوخته اي چون شرر تواني يافت

ز ديده رفت و قرار از دل شکيبا رفت
شکست در جگرم سوزن و مسيحا رفت

در آن زمان که بريدند دست، مدعيان
ز تيغ بازي غيرت چه بر زليخا رفت

به خون دل، ورقي چند را سيه کردم
چو لاله زندگيم در سياه کاري رفت

ميان مسجد و ميخانه هيچ فرقي نيست
به اين حضور اگر در نماز خواهي رفت

هميشه در ته دل بود ازو شکايت من
ازين خرابه برون دود اين کباب نرفت

ز ترکتاز خزان باخت رنگ هستي را
گلي که در قدم باد نوبهار نرفت

کدام شاخ گل آم پياده در بستان؟
که آخر از دم سرد خزان سوار نرفت

قدم به خاک شهيدان عجب که رنجه کني
چنين که پاي ترا ناز در نگار گرفت

دو صبح دست در آغوش يکدگر کردند
گلوي شيشه چو با ساعد بلور گرفت

دو چشم روشن خود باخت در تماشايش
ز مصحف رخ او هر کسي که فال گرفت

غزل نبود به اين رتبه هيچ گه صائب
نواي عشق در ايام من کمال گرفت