167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان رهي معيري
ورنه، جاي دل درون سينه من آتشي است
ياري غم بين، که از من يک نفس هم دور نيست
ورنه، جاي دل درون سينه من آتشي است
ياري غم بين، که از من يک نفس هم دور نيست
هر کجا شاخ گلي، بر طرف جويي يافتم
بسوزد خانه را ناخوانده مهماني که من دارم
گر شکوه اي دارم ز دل با يار صاحبدل کنم
تا آتش جانم را بنشيني و بنشاني
چشم جهان خفته، عاشق خون گريد
جان و دل در آتش وليکن لاله سان خموشم
صبا پيامي به مهرباني از من ببر سوي او
جان و دل در آتش وليکن لاله سان خموشم
گر شکوه اي ز دل با يار صاحب دل کنم
تا چون غبار کوي او، در کوي جان منزلم کنم
افتادم و سرگشته چون امواج دريا شد دلم
شادم که از روشن دلي پاکيزه دامانم چو گل
مرغ شب آهنگم ولي در دام غم افتاده ام من
به اقبال شرر نازم، که دارد عمر کوتاهي
وز باد صبا در دشت جنون سرگشته ترم من
ديوان سعدي
تا بداني که چه بودست گرفتار بلا را
چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را
گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجير را
گر زان که بشکستي قفس بنمودمي پرواز را
در ميان اين و آن فرصت شمار امروز را
ما بت پرستي مي کنيم آن گه چنين اصنام را
تا کودکان در پي فتند اين پير دردآشام را
ما نيز در رقص آوريم آن سرو سيم اندام را
صوفي گران جاني ببر ساقي بياور جام را
روزي ار با تو نشد دست در آغوش مرا
سر من دار که در پاي تو ريزم جان را
همه را ديده نباشد که ببينند آن را
حسن تو ز تحسين تو بستست زبان را
بلکه سروي چون تو مي بايد کنار جوي را
چاره آن دانم که در پايش بمالي روي را
هر جا که هست بي تو نباشد نشست ما
ما نيز يکي باشيم از جمله قربان ها
به درآي اگر نه آتش بزنيم در حجيبت
که يک دم از تو نظر بر نمي توان انداخت
برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت
که نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست
دلم آن جاست که آن دلبر عيار آن جاست
عجب از سوختگي نيست که خامي عجب ست
اجلم مي کشد و درد فراقش سبب ست
و او را به خون ما که بريزد حوالتست
نقشي که آن نمي رود از دل نشان توست
خاصه اين ساعت که گفتي گل به بازار آمدست
من همي گويم که چشم از بهر اين کار آمدست
با کسي گويم که در بندي گرفتار آمدست