ديوان صائب

به مجلسي که در او داروگير منعي است
اگر بهشت بود، دلنشين آدم نيست

کرم در آب و گل چرخ تنگ ميدان نيست
به روزنامه خورشيد، مد احسان نيست

صدف به کد يمين رزق خويش مي گيرد
نم سخاوت ذاتي در ابر نيسان نيست

به چشم دقت اگر در وجود سير کني
عيان شود که دل ذره تنگ ميدان نيست

دويي به راه نگاه تو خار ريخته است
وگرنه سبزه بيگانه در گلستان نيست

نه هر که حرف شناسد به غور حسن رسد
سواد خط بناگوش در دبستان نيست

توان ز روزن دل چار فصل را ديدن
چنين بنايي در چارسوي امکان نيست

در گشاده بود شرط ميهمان طلبي
به ميهماني آن کس مرو که خندان نيست

کدام مغز که در جستجوي نکهت تو
چو گردباد، سراسر رو بيابان نيست؟

خوشم به دامن صحراي بيخودي صائب
که نقش پاي غزالي در آن بيابان نيست

به بيقراري دل وا شده است ديده ما
سپند در نظر ما ز بيقراران نيست

هميشه ابرتري هست در نظر صائب
خرابه دل ما بي هواي باران نيست

فضاي چرخ مقام نفس کشيدن نيست
مسوز شمع در آن خانه اي که روزن نيست

ز سير دايمي چرخ مي شود معلوم
که در بساط زمين جاي آرميدن نيست

چه خون که در جگرم مي کند پشيماني
شراب خوردن من کم ز شيشه خوردن نيست

زمين چو ريگ روان است بر جناح سفر
در او فشردن پاي ثبات ممکن نيست

به داغ عشق در اينجا اگر نسوخته اي
ز آفتاب قيامت نجات ممکن نيست

ز شيوه تو چنان عام شد گرفتاري
که سرو و سون آزاد در زمان تو نيست

هميشه از رگ گردن، سنانش آماده است
سري که در قدم خاک آستان تو نيست

بناز بر نفس آتشين خود صائب
که هيچ سينه بي جوش در زمان تو نيست

مگر تو خود به خموشي ثناي خودگويي
وگرنه هيچ زبان در خور ثناي تو نيست

مگر ز نعمت ديدار سير چشم شود
وگرنه هر دو جهان در خور گداي تو نيست

به غير خشم که در خوردنش وبالي نيست
درين بساط دگر روزي حلالي نيست

به خوردن دل خود همچو ماه قانع شو
که در بساط فلک، روزي حلالي نيست

هزار عقده فزون است سرو را در دل
فسانه اي است که آزاده را ملالي نيست