ديوان صائب

به چشم همت سرشار چون دو دست تهي است
متاع هر دو جهان در قمارخانه دوست

مرا به خاک در دوست آشنايي نيست
به آشنايي دل مي روم به خانه دوست

ز عشق در اگر نور آشنايي هست
به زير خاک هم اميد روشنايي هست

چه گل ز ديدن صياد مي تواني چيد؟
ترا که در قفس انديشه رهايي هست

عنايتي است که بند قبا گشايي خود
وگرنه دست مرا در گرهگشايي هست

چه نعمتي است که تن پروران نمي دانند
که عيش روي زمين در برهنه پايي هست

ز خواب ناز ظفر وا نمي کند نرگس
زبان سبزه نورسته در فسانه کيست؟

مي صبوح که در جام صبح ريخته است؟
سياه مستي شب از مي شبانه کيست؟

نظر به خوشه پروين سيه نمي سازد
دل رميده ما در هواي دانه کيست

اگر چه زهره شيرست آب وادي عشق
ز ازدحام جگرتشنگان در او جا نيست

به چشم هر که در آن روي آتشين محوست
بهشت تفرقه خاطر تماشا نيست

کدام شبنم گستاخ در نظر بازي است؟
که رنگ عصمت گلهاي باغ بر جا نيست

در آشيانه سيمرغ همت صائب
نشان لکه پيسي ز زال دنيا نيست

برو گل اين زر خود در کنار آتش ريز
که خونبهاي خس آشيانه ما نيست

به جاي نقطه سويدا ز کلک مي ريزد
فغان که اهل دلي در زمانه ما نيست

چرا کنيم سخن دلپذير چون صائب؟
سخن پذير دلي در زمانه ما نيست

به آبداري لعل تو هيچ گوهر نيست
به اين صفا، گهري در ضمير کوثر نيست

ثبات عمر به پيري مجو که در پستي
عنان کشيدن آب روان ميسر نيست

به غير گرسنگي در ميان نعمتها
چه نعمت است که سيري ازان ميسر نيست؟

بياض گردن او در کتابخانه حسن
سفينه اي است که حاجت به انتخابش نيست

نداده اند ترا چشم خرده بين، ورنه
کدام نقطه که در سينه صد کتابش نيست؟

منم که خانه به دوش توکلم ورنه
کدام قطره که در بحر، خانه خواهش نيست؟

اگر چه گل دگري مي زند به دستارش
چه فتنه هاست که در نرگس سياهش نيست

نکرد گريه ما در دل فلک تأثير
گناه تخم چه باشد، زمين چو قابل نيست؟

ز جام چشم غزالان خمار مي شکنيم
دل رميده ما در کمين محمل نيست