ديوان صائب

بيا به ملک قناعت که عيش روي زمين
تمام در شکن نقش بوريا خفته است

ز بس به کشتن من تيغ مايل افتاده است
هزار مرتبه در پاي قاتل افتاده است

به نامرادي ما عشق مايل افتاده است
وگرنه مطلب کونين در دل افتاده است

در آن محيط کرم، دور باش منعي نيست
کف از سبکسري خود به ساحل افتاده است

همان که در طلبش رفته اي ز خود بيرون
تمام روز به ميخانه دل افتاده است

نصيب کشته عشق از بهشت جاويدان
همين بس است که در پاي قاتل افتاده است

به خاکساري افتادگان نمي خندد
کسي که يک دو قدم در پي افتاده است

اگر چه در ته ديوارم از گراني جسم
دل رميده من خانه را جدا کرده است

همين ستاره رازي که در دل است مرا
هزار پيرهن صبح را قبا کرده است

به لامکان حقيقت کجا رسد زاهد؟
که زهد بر رخش از قبله، در برآورده است

هماي عشق که افلاک سايه پرور اوست
در آشيانه ما بال و پر برآورده است

ز عطسه غنچه نشکفته در چمن نگذاشت
به کاکل که شبيخون دگر صبا زده است؟

ز پيش زود رود پاي کوته انديشي
که تکيه در ره سيلاب بر عصا زده است

گشاده روي شو، از حادثات ايمن باش
که سنگ بر در نابسته هيچ کس نزده است

اگر ز اهل دلي، باش در سفر دايم
که نقطه از حرکت صد کتاب گرديده است

ز سير خانه آيينه چون به بزم آيد
گمان برند که در آفتاب گرديده است

ز تخم سوخته ما نظر دريغ مدار
ترا که آينه در دست، آب گرديده است

به احتياط سخن کن که دولت بيدار
در آن حريم که صائب بود، گرانخوابي است

به احتياط سخن در حضور خوبان کن
که خوي سنگدلان آبگينه حلبي است

عروس عافيتي را که خلق مي طلبند
چو نيک درنگري، در حباله عزبي است

در آن رهي که به مستي توان سلامت رفت
قدم شمرده نهادن دليل هشياري است

ميان حسن تو و حسن يوسف مصري
تفاوتي است که در خانگي و بازاري است

ز خاکبازي اطفال مي توان دريافت
که عيش روي زمين در مقام بيخبري است

به لفظ نازک صائب معاني رنگين
شراب لعلي در شيشه هاي شيرازي است

هزار تنگ شکر خواب در بغل دارد
چه راحت است که با بورياي درويشي است