167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان خواجوي کرماني
آب را در سايه او بين رواني بي بدن
چشم موج افکن ما بنگر و دريا را بين
ز دره مهر نباشد بهيچ رو در کين
چين زلفش فارغ از تاب و خم ابرو ز چين
خلايق را گمان افتد که فردوسست و حور العين
نافه تاتار نبود ور بود نبود چنين
ورنه چون دم برکشم در دم بسوزم ساز او
اينهمه قتل و ستم واقع نشد در جاق او
او ملول از ما و ما از جان و دل مشتاق او
همچنان اميد مي دارم بلطف عام او
هيچ نمي رود برون از دل من دهان تو
بگشا تابي از آن موي که من دانم و تو
بشنو از برگ گل آن بوي که من دانم و تو
نکهت آن گل خودروي که من دانم و تو
در دو جهان مرا کنون نيست کسي به جاي تو
مي روم و نمي روم از سر من هواي تو
جان بدهم بروي تو سر بنهم براي تو
درد ما را بجز از صبر دوا چيست بگو
مي کرد چشمم از سر حسرت درو نگاه
که رخم کرد سيه در غم آن روي چو ماه
پشت من هست چو ابروي تو پيوسته دوتاه
زان دل سنگ جفا کار دلا زار تو آه
واستين افشانده بر اسلام و ايمان باخته
خويش را در پاي شمع مي پرستان باخته
آب گل بردست و بادي در بهار انداخته
بسرت بگو که داري درم از چه باب بسته
همچو گيسوي تو در حلقه و تاب افتاده
چشم خواجو بين دم از سر چشمه هاي ما زده
چون ديده در بار من لعلش گهر بار آمده
وز شاخ عرعر ديده ئي سيب و سمن بار آمده
برطرف بستان از هوا در ناله زار آمده
بر خور فکنده سايه و بس در خور آمده
بگذر از ملک وجود و عدم از دست مده
ور از دل در وجود آمد چه تاوانست بر ديده
که در هوا طيران مي کند چو طياره
زلف کج طبعش کشد هر ساعتم در خرخشه
مي کند باد صبا با شاخ عرعر خرخشه
کنار پر گل و نسرين و در ميان شيشه
ليک هر جا که توئي بر دل من داري جاي
گردد از مهر تو چون ماه نو انگشت نماي
بدان ماند که در آبان نشيند ژاله برآبي
چرا هر روز چون خورشيد بر بامي دگر تابي
چگونه فتنه بيدارست و چون بختم تو در خوابي
اگر پيوسته چون چشم بتان در طاق محرابي
که جز بر خون هشياران نگردد چرخ دولابي
در فنا محو شو ار ملک بقا مي طلبي
وين عجبتر که از آن مشک ختا مي طلبي
غرق اين بحر شو ار در تمني طلبي
تاريک مي شد چشم شب چون طره مي پيراستي
عيبم مکن اي سيمتن هذا نصيبي ليلتي