ديوان صائب

دليل ايمني ملک نيستي صائب
همين بس است که روي وجود در عدم است

سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است
نشاط روي زمين در رکاب صبحدم است

دمي که تيره نباشد، دم مسيحايي است
شبي که خوش گذرد در حساب صبحدم است

جهان ز پرتو خورشيد غوطه زد در تيغ
هنوز شبنم ما مست خواب صبحدم است

ز سايه پر و بال هما که در گذرست
زوال دولت ناپايدار معلوم است

برون ميار دل روشن از بغل صائب
رواج آينه در زنگبار معلوم است

ز سايه پر و بال هما که در گذرست
شتاب دولت عاشق زوال معلوم است

حلال، صرف محال است در حرام شود
ز خرج، دخل حرام و حلال معلوم است

برآ ز عالم گل، باش در حرم دايم
که از طواف، غرض قطع اين بيابان است

ببند در به رخ آرزو اگر مردي
وگرنه بستن سد سکندر آسان ا ست

دل رميده من در ميان خلق، بود
سفينه اي که عنانش به دست طوفان است

چگونه فکر اقامت کند درين ميدان؟
سري که در خم فرمان هفت چوگان است

مجوي در صدف تن ز جان پاک قرار
که بيقرار بود گوهري که غلطان است

ز جان سوخته چشم يقين شود روشن
ترا خيال که اين سرمه در صفاهان است

ازان ز سايه اهل کرم گريزانم
که رد خلق شدن در قبول احسان است

مپرس حال دل بيقرار از عاشق
که در صدف نبود گوهري که غلطان است

ز بخت تيره ندارد ملال روشندل
که برق در ته ابر سياه خندان است

مدار دست ز دامان بيخودي صائب
که در بهشت بود ديده اي که حيران است

در آن مقام که بايد گزيد دشمن را
زبان خويش گزيدن شعار مردان است

طلا شده است مس هر که در جهان صائب
ز پرتو نظر خوش عيار مردان است

اگر ز چشم غلط بين نقاب بردارند
زلال خضر نهان در سياهي سخن است

اگر حيات ابد خواهي از سخن مگذر
که آب خضر نهان در سياهي سخن است

مدان ز عشق جگرسوز حسن را غافل
که شمع بيش ز پروانه در گداختن است

هنوز مي چکد از چهره تو آب حيات
هنوز سرو قدت در هواي خويشتن است

ز تنگناي صدف بي حجاب بيرون آي
که گوهر تو نهان در صفاي خويشتن است