ديوان صائب

ز بس که واله و حيران و بيقرار خودست
گرفته آينه بر کف در انتظار خودست

مباش بي نفس سرد يک زمان صائب
که آه سرد در آن نشأه سايه بيدست

به خارخار هوس دامن تو در گروست
وگرنه باديه عشق بي خس و خارست

جهان به مجلس مستان بيخرد ماند
که در شکنجه بود هر کسي که هشيارست

به مجمعي که فتادي بساز با ياران
که در نماز جماعت شتاب بيکارست

به طبع تازه صائب فسردگي مرساد!
که در بهار و خزان خامه اش گهربارست

حضور خاطر اگر در نماز معتبرست
اميد ما به نماز نکرده بيشترست

شرر به آتش و شبنم به بوستان برگشت
حضور خاطر عاشق هنوز در سفرست

حباب کسب هوا مي کند ز بي بصري
درين محيط که کشتي نوح در خطرست

دل شکسته به قرب خداي راهبرست
که شيشه چون شکند در دکان شيشه گرست

صفاي آب روان بيشتر ز استاده است
چه نعمتي است که عمر عزيز در گذرست

مي رسيده ز خم جلوه مي کند در جام
نهفته هاي پدر جمله ظاهر از پسرست

ز دلشکستگي خود غمين مشو صائب
که شيشه چون شکند در دکان شيشه گرست

ميان خرمن گل غوطه چون تواند زد؟
هنوز بلبل ما در حجاب بال و پرست

شکفته باش که در حلقه رضاکيشان
جبين گشاده چو افتاد از بلا سپرست

نفس درازي بلبل دليل بيدردي است
که در جگر شکند ناله اي که با اثرست

مريز خار به راه من اي سياه درون
که خون در آبله اهل درد نيشترست

دلي که بال و پر همتش نريخته است
اگر چه در ته خاک است، آسمان سيرست

ز نقش خود نتواند گذشت کوته بين
اگر به کعبه رود بت پرست، در ديرست

به غير آه نداريم در جگر چيزي
متاع خانه ما چون کمان همين تيرست

به احتياط قدم در طريق عشق گذار
که داغ لاله اين دشت، ديده شيرست

هميشه در دل فرهاد مي کند جولان
چه شد که دامن شيرين به دست پرويزست

منم که دام بلايم رهايي قفس است
وداع زندگيم در جدايي قفس است

هنوز در گره غنچه است نکهت گل
چه وقت چاک گريبان گشايي قفس است؟

فروغ گوهر بينش گرفته است غبار
تميز مردم اين روزگار در گوش است