ديوان صائب

نهشت در سر ما مغز، پوچ گوييها
فناي خرمن هستي ز باد دستي ماست

ز چهره گل سيراب، رنگ شد سفري
هنوز شبنم بيدرد در شکرخواب است

شتاب در ره مقصد درنگ مي آرد
که خرج راه شود رهروي که بيتاب است

ميان صوفي پشمينه پوش و زاهد خشک
تفاوتي است که در خار پشت و سنجاب است

به گرد دامن منزل کجا رسي صائب؟
چنين که عزم ترا پاي سعي در خواب است

عيار آتش روي ترا چه مي داند؟
هنوز ديده آيينه در شکرخواب است

همين نه خانه ما در گذار سيلاب است
بناي زندگي خضر نيز بر آب است

کجا خورد غم عريان تنان، خودآرايي
که تا به گردن خود در سمور و سنجاب است

سپهر در خم صاحبدلان عبث کرده است
نهنگ را چه غم از حلقه دام گرداب است؟

برون ز بحر تهيدست آيد آن غواص
که در صدف طلبد گوهري که ناياب است

به زهد خشک قناعت نمي توان کردن
کنون که هر سر خاري پياله در دست است

هزار رنگ گل فيض در گل صبح است
اثر ز حلقه به گوشان بلبل صبح است

ازان به زندگي خويش خلق مي لرزند
که دايم از نفس اين شمع در ره بادست

نشاط عالم بي اعتبار درگردست
چو برق، خوشدلي روزگار در گردست

ز سير دايمي مهر مي توان دانست
که مهر عالم ناپايدار در گردست

قرار نيست به يک جاي مهر تابان را
هميشه دولت ناپايدار در گردست

ز مهر و ماه تهي نيست کاسه گردون
هميشه مهره اين بد قمار در گردست

به پيچ و تاب شود منتهي کشاکش حرص
به گنج تا نرسيده است مار در گردست

مريز رنگ اقامت درين خراب آباد
که خاک چون فلک بي مدار در گردست

بجاست تا حرم کعبه، همچو قبله نما
درون سينه دل بيقرار در گردست

بشوي گرد کدورت ز صفحه خاطر
درين دو هفته که ابر بهار در گردست

غبار هستي عالم به گرد چون نرود؟
چنين که توسن آن شهسوار در گردست

چگونه پاي به دامن کشند حق طلبان؟
که نقش پاي درين رهگذار در گردست

اگر چه راه طلب طي به جستجو نشود
مرا همان دل اميدوار در گردست

گشاد قفل دل زنگ بسته عاشق
به يک اشاره ابروي يار در بندست