ديوان صائب

قفل، مفتاح در بسته نگردد هرگز
لب خاموش تو مهر لب اظهار من است

لامکان سيرتر از عشق بود همت من
چرخ کبکي است که در چنگل شهباز من است

زهره شوخ که سر حلقه نه دايره است
در شبستان حيا پردگي از ساز من است

هر خيالي که به آن اهل سخن فخر کنند
در شبستان سخن، خواب فراموش من است

چهره پرده نشينان فلک، مهتابي است
زان چراغي که نهان در ته سرپوش من است

در خرابات رضا نشو و نما يافته ام
درد ميخانه قسمت مي سرجوش من است

بي هم آواز، نفس سرمه گفتار شود
ورنه شور دو جهان در لب خاموش من است

بر دلم گرد يتيمي چو گهر نيست گران
عشرت روي زمين در دل غمگين من است

خواهد از نقش به نقاش رسانيد مرا
اتحادي که در آيينه حق بين من است

بحر از پنجه مرجان نپذيرد آرام
ناصح از ساده دلي در پي تسکين من است

هر که در معرکه با جوهر ذاتي چون تيغ
روزگارش به خموشي گذرد، دم با اوست

عاصيي را که سروکار به دوزخ باشد
در بهشت است، اگر ديده پر نم با اوست

شکوه از تنگدلي شيوه آگاهان نيست
که فتوحات جهان در گره مشکل اوست

دست در گردن دلهاي پريشان دارد
آن که از تيغ تغافل دو جهان بسمل اوست

اين پريشان سفراني که درين باديه اند
همه را روي توجه به در خانه اوست

هيچ کس گرد دل ما نتواند گرديد
کاين شکاري است که در پنجه شيرانه اوست

آشنايي که ز من دور نگردد صائب
در خرابات جهان معني بيگانه اوست

خواب در چشم مده راه به افسانه مرگ
که شب کاکل او زنده ز بيداري توست

نيست هر چند در اين سرو قدان کوتاهي
علم اين صف آراسته رعنايي توست

گر چه در حجله نازست رخت پرده نشين
شور هر انجمن از انجمن آرايي توست

زلف چون سرکشي از شانه تواند کردن؟
نبض جان همه در پنجه گيرايي توست

آب حيوان که سکندر ز تمنايش سوخت
در سيه خانه مغزي است که سودايي توست

هوس تخت سليمان گرهي بر بادست
هر که در حلقه انصاف بود خاتم ازوست

به من کار فرو بسته کجا پردازد؟
آن که پيشاني گل در گره شبنم ازوست

خط پيمانه محيط است به اسرار جهان
هر که در عالم آب است همه عالم ازوست