ديوان صائب

هر کسي دست ارادت به رکابي زده است
سر سودازدگان در قدم چوگان است

بيخودي برد به جولانگه مقصود مرا
اي خوش آن خواب که مفتاح در زندان است

هر که در دايره پرده نشينان سخن
بي طلب پاي نهد، سنگ ته دندان است

يوسف افتاد گر از مکر زليخا در بند
مصر از جوش خريدار به من زندان است

شاهدي نيست سزاوار تماشا، ورنه
در گل تيره ما آينه ها پنهان است

صبح اقبالي اگر در افق امکان هست
رخنه سينه و چاک جگر مردان است

در مصافي که زند موج بلا جوهر تيغ
تيغ از دست فکندن سپر مردان است

هر سري در خور اقبال، کلاهي دارد
سايه دار فنا تاج سر مردان است

سفر اهل جهان در طلب کام بود
از سر کام گذشتن سفر مردان است

نقد هر طايفه اي در خور همت باشد
آسمان دامن پر سيم و زر مردان است

چرخ، سيبي است که طفلي به هوا افکنده است
در مقامي که عروج نظر مردان است

در مقامي که سخن از هنر و عيب کنند
عيب خود فاش نمودن هنر مردان است

به ته بار گرانسنگ امانت رفتند
کوه در تاب ز تاب کمر مردان است

آب در ديده خورشيد فلک گرداندن
چشمه کاري ز فروغ گهر مردان است

شب تاريک که در چشم جهان ميل کشد
سرمه ديده حيران سحرخيزان است

آفتابي که بود ايمن از آسيب زوال
فرش در کلبه ويران سحرخيزان است

گوي زرين مه و مهر درين سبز چمن
روز و شب در خم چوگان سحرخيزان است

گوش امن و دم آسوده و آرامش جان
جمع در بزم حکيمانه خاموشان است

مطلب نور بصيرت ز پريشان سخنان
کاين چراغي است که در خانه خاموشان است

خواب در پرده چشمش نمک سوده شود
هر که را گوش به افسانه خاموشان است

راز پوشيده نه کوزه سربسته چرخ
در لب خامش پيمانه خاموشان است

اگر آن مخزن اسرار کليدي دارد
بي سخن، قفل در خانه خاموشان است

مي نابي که ندارد رگ خامي صائب
فرش در گوشه ميخانه خاموشان است

دل بيدار ازين صومعه داران مطلب
کاين چراغي است که در محفل درويشان است

در زميني که ازو بوي دل آيد به مشام
پا بيفشار که سر منزل درويشان است