ديوان صائب

مرگ را بيخبران دور ز خود مي دانند
چار ديوار جسد در نظر من لحدست

نيست در عالم ايجاد به جز تيغ زبان
بيگناهي که سزاوار به حبس ابدست

نيست در چشمه خورشيد غباري صائب
چشم کوته نظران پرده نشين رمدست

در خزان خون نخورد بلبل دورانديشي
که سرش فصل بهاران به ته بال خودست

نفس آهسته برآور که نمي ريزد گل
در رياضي که نسيم سحرش بيمارست

طاعتي نيست که در پرده خاموشي نيست
ترک گفتار درين بزم، سر کردارست

هنر آن است که در پرده نمايان باشد
جوهر از آينه بيرون چو فتد زنگارست

هوس گنج ترا در دل ويران تا هست
خار اين وادي خونخوار زبان مارست

اثر از سبزه بيگانه درين گلشن نيست
چشم گستاخ ترا آينه در زنگارست

همت آن است که در پرده شب جود کنند
سايه دست کرم بر سر سايل بارست

نغمه را در دل عشاق اثر بسيارست
يک جهان سوخته را نيم شرر بسيارست

کوته افتاده ترا تار نفس اي غواص
ورنه در سينه اين بحر گهر بسيارست

تازه شد جان گل از شبنم پاکيزه گهر
فيض در صحبت ارباب نظر بسيارست

مکن آشفته ز اخبار پريشان دل جمع
پنبه در گوش نه آنجا که خبر بسيارست

نتوان شست به هر صيد گشودن صائب
ورنه در ترکش من آه سحر بسيارست

نيست آرام در آن دل که هوس بسيارست
شررآميز بود شعله چو خس بسيارست

دل بي وسوسه از گوشه نشينان مطلب
که هوس در دل مرغان قفس بسيارست

در پي قافله ز افسانه غفلت صائب
نتوان خفت که آواز جرس بسيارست

پيش چشمي که بود تخم اميدش در خاک
رگ ابري که ندارد گهري نيشترست

در شکرزار قناعت نبود تلخي عيش
ديده مور درين باديه تنگ شکرست

همچو خورشيد به يک چشم ببين عالم را
که سرافراز شدن در گرو اين نظرست

لاله رويي که ازو خار مرا در جگرست
برگريزان دل و باغ و بهار نظرست

نيست آوارگي اهل طلب را انجام
تا زمين هست بجا، ريگ روان در سفرست

مي کند تيغ سيه تاب مرا جوهردار
خارخاري که ز عشق تو مرا در جگرست

دل پر خون تهي از زخم زبان مي گردد
راحت آبله در زير سر نيشترست