ديوان صائب

عشرت روي زمين در دل ويرانه ماست
خلوت سينه پر آه، پريخانه ماست

در دل سوخته ما به حقارت منگر
که سويداي دل خاک، سيه خانه ماست

حسن در هيچ زمان اين همه شاداب نبود
گريه شادي اين شمع ز پروانه ماست

کار چون در گره افتد ز خدا ياد کنيم
عقده مشکل ما سبحه صد دانه ماست

گر چه از سوختگانيم به ظاهر صائب
مزرع سبز فلک در گره دانه ماست

شد تهي دامن صحراي ملامت از سنگ
عشق بيرحم همان در پي رسوايي ماست

خار در ديده ارباب هوس مي شکند
ورنه خط جوهر آيينه بينايي ماست

بوي گل را نتوان در گره شبنم بست
چشم خونبار، کباب دل هر جايي ماست

مي گشايد رگ الماس به مژگان صائب
شوخ چشمي که نهان در دل شيدايي ماست

زنگ در دل ز کلامم نتواند شد سبز
طوطيي همچو من آن آينه طلعت مي خواست

آرزو در دل من حلقه بيرون درست
سينه ساده من سد ره مطلبهاست

بهر ديوانه من نعل در آتش دارد
هر کجا کودک شوخي که درين مکتبهاست

چشمه مست من رنگ نمي گرداند
در سراي من اگر سيل، گر مهتاب است

مگشا لب به شکرخند که در عالم درد
رخنه مملکت دل، دم صبح طرب است

دل ز بيداري شب، زنده جاويد شود
چشمه خضر نهان در ته دامان شب است

پيش من ثابت و سيار فلک مرغوب است
خرده گل همه در ديده بلبل خوب است

هر که از راه ادب دست فضولي اينجا
بر دل خويش نهد، در کمر مطلوب است

گر چه در وصل بود عاشق حيران صائب
همچنان چشم به راه خبر و مکتوب است

هر سري کز مي گلرنگ نباشد لبريز
چون کدو در نظر باده پرستان پوچ است

هر حبابي که هواي تو ندارد در مغز
سر برآرد اگر از چشمه حيوان پوچ است

هر که سجاده خود بر سر آب اندازد
همچو کف در نظر همت مردان پوچ است

هر کجا خامه صائب در گفتار زند
يکقلم زمزمه مرغ خوش الحان پوچ است

لوح تعليم ز آيينه به پيشش مگذار
طوطي خط تو در مشق سخن استادست

خودنمايي چه بلاهاي نمايان دارد
ايمن از زنگ بود آينه تا در نمدست

در دل هر که حسد نيست غم دوزخ نيست
تخم آن آتش جانسوز شرار حسدست