ديوان صائب

در گرفتاري بود جمعيت خاطر محال
با دو دست بسته نتوان دست يغمايي گرفت

آرزوي جلوه شد در دل گره خورشيد را
حسن عالمسوز او تا عالم آرايي گرفت

حسن شوخي کرد چنداني که در ميزان عشق
بيقراريهاي من رنگ شکيبايي گرفت

کعبه و بتخانه اي در عالم توحيد نيست
عاشق يکرنگ دارد قبله گاه از شش جهت

نيست صائب فرصت پرسيده راه صواب
در ميان دارد مرا از بس گناه از شش جهت

ز شيريني سرشک شمع نقل انجمن گردد
به هر محفل که آيد در سخن لعل شکربارت

نگردد در تماشاي تو چون نظارگي حيران؟
که مي دارد عرق را از چکيدن باز رخسارت

نماند در ته ابر سيه برقي که شوخ افتد
نباشد لحظه اي افزون نگه دزديدن چشمت

از برومندي ظاهر دل چون آينه را
غوطه در زنگ دهد جامه زنگاري بخت

مي رساند به لب چاه زنخدان خود را
هر که در دامن آن زلف پريشان آويخت

کشتي نوح درين بحر بود کام نهنگ
جان کسي برد که در دامن طوفان آويخت

با ادب باش که از ديده صاحب نظران
عشق در هر گذر آيينه رخشان آويخت

ريگ در شيشه ساعت نپذيرد آرام
واي بر آن که درين دايره بي سر و پاست

آسيا گر چه برآورد ز بنيادش گرد
هوس نشو و نما در گره دانه بجاست

چشم من بر در و ديوار حرم افتاده است
نگذارند مرا گر به صنمخانه، بجاست

گر چه در خواب گران عمر سر آمد صائب
همچنان رغبت شيريني افسانه بجاست

ذوق نظاره گل در نگه پنهان است
اي مقيمان چمن، رخنه ديوار کجاست؟

تا به کي در ته ديوار تعلق باشم؟
کوچه خانه بدوشان سبکبار کجاست؟

چشم تا کار کند گرد کسادي فرش است
در بساط سخن امروز خريدار کجاست؟

صائب از گرد خجالت شده در خاک نهان
موجه رحمت درياي عطاي تو کجاست

مي کند خنده سوفار، دل از پيکانش
عيش فرش است در آن خانه که مهمان آنجاست

هر شبستان که در او روي عرقناکي هست
من دلسوخته را چشمه حيوان آنجاست

اي صبا در حرم زلف چو محرم شده اي
به ادب باش که دلهاي پريشان آنجاست

در دل مور ز تنگي به حقارت منگر
که نهانخانه اقبال سليمان آنجاست

دل تنگي که در او راه ندارد دنيا
بي سخن، خلوت پنهاني جانان آنجاست