ديوان صائب

در شبستان عدم شد شمع کافوري مرا
آنچه از شبهاي تار من به بيداري گذشت

سجده گاه بيخودان را احترامي لازم است
از در ميخانه مي بايد به هشياري گذشت

ظالمان را آيه رحمت بود فرمان غزل
چشم او در دور خط از مردم آزاري گذشت

نوبهار زندگي چون غنچه نشکفته ام
جمله در زندان تنگ از پاکداماني گذشت

چند پرسي صائب احوال پريشان مرا؟
مدت بيداريم در خواب ظلماني گذشت

روح در زندان تن مانده است از افسردگي
آب نتواند به ابر از حبس گوهر بازگشت

نيست شيطان نااميد از آستان رحمتش
چون توانم من به نوميدي ازين در بازگشت؟

پيش خط تازه آن سرو بستان بهشت
از سيه پيران بود در ديده ريحان بهشت

صورت شيرين نگردد در نظرها چون سبک؟
کوه تمکين ترا ميزان گردون برنتافت

هر که راه گفتگو در پرده اسرار يافت
چون کليم از لن تراني لذت ديدار يافت

رخنه اي چون خنده بيجا ندارد ملک حسن
گلفروش از خنده گل راه در گلزار يافت

چشم بينايي که شد در نقطه توحيد محو
هفت پرگار فلک را بيقرار خويش يافت

در صحيحان صحبت عيسي کند انشاي درد
غم فراوان گشت تا دل غمگسار خويش يافت

تا نشد عالم سيه در چشم ساغر از خمار
صبح اميد از بياض گردن مينا نيافت

نيست معجز را اثر در طينت آهن دلان
چشم سوزن روشني از صحبت عيسي نيافت

خيمه تا بيرون نزد صائب ازين بستانسرا
در حريم ديده خورشيد، شبنم جا نيافت

قوت سرپنجه مشکل گشاي فکر من
در ورق گرداني ليل و نهار از دست رفت

از ادب با آنکه کردم دور گردي اختيار
عمر من در آرزوي يک نگاه دور رفت

مي شود بازيچه باد صبا خاکسترش
در محافل هر که چون پروانه بي دستور رفت

حلقه ديگر به زنجير جنون من فزود
ساق سيمين تو تا در هاله خلخال رفت

بال و پر در بزم وحدت پرده بيگانگي است
از ميان عاشقان پروانه فارغبال رفت

تنگ چشمي بس که در دوران ما گرديد عام
آب نتواند برون از چشمه غربال رفت

در بساط من نخواهد جز کف افسوس ماند
باقي عمرم اگر خواهد به اين منوال رفت

چون سکندر زنگ نوميدي گرفت آيينه اش
هر که در ظلمت به نور اختر اقبال رفت

در قفس برگ اقامت ساختن بي حاصل است
شهپر پرواز مي بايد مهيا کرد و رفت