ديوان صائب

در زمان ما نشد هموار وضع آسمان
طوطي ما هرگز از آيينه ميداني نداشت

در رگ ابر کرم اين کوتهي امروز نيست
دفتر افلاک هرگز مد احساني نداشت

پيش ازين در فکر زاد آخرت بودند خلق
هيچ کس انديشه آب و غم ناني نداشت

پيش ازين بر گرد سرگشتن چنين رسوا نبود
اين بناي خير را پروانه در محفل گذاشت

برق عالمسوز شد در خرمن مجنون فتاد
از نگاه گرم، هر داغي که بر محمل گذاشت

ميل من با طاق ابروي بتان امروز نيست
در ازل معمار ديوار مرا مايل گذاشت

در بهار نوجواني هر که از صهبا گذشت
بي توقف مي تواند از سر دنيا گذشت

تنگناي جسم بر ما زندگي را تلخ داشت
در فشار قبر، ايام حيات ما گذشت

در هلاک کوهکن شمشير زهرآلود شد
از دهان تيشه هر زخمي که بر خارا گذشت

در زمان موجه اشک فلک پيماي من
ابر صائب از سر دريوزه دريا گذشت

يک شرر تخم محبت در دل شيرين نکاشت
تيشه آتش نفس چندان که بر خارا گذشت

کار، تأثير نفس دارد نه آواز بلند
ورنه در فرياد بتواند خر از عيسي گذشت!

دولت بيدار را در خواب نتوان يافتن
چشم مي بايد گشود، از خواب مي بايد گذشت

گرم بگذر همچو مردان در زمان زندگي
چون ازين هنگامه آخر سرد مي بايد گذشت

فکر در دنياي بي حاصل جنون مي آورد
صائب از انديشه بسيار مي بايد گذشت

در دلم هرگاه زلف آن پري پيکر گذشت
از سر درياي چشم موجه عنبر گذشت

گوهر سيراب در گنجينه اقبال نيست
با دهان خشک ازين غمخانه اسکندر گذشت

آرزو چون سوخت در دل حرص را عاجز کند
مور هيهات است بتواند ز خاکستر گذشت

در خرابات جهان چون آفتاب بي زوال
روزگار خوشدلي ما را به يک ساغر گذشت

چشم آخربين به استقبال آفتاب مي رود
عمر ما چون نوح در انديشه طوفان گذشت

شوق چون پا در رکاب بيقراري آورد
مي توان با اسب چون از آتش سوزان گذشت

جمع زاد آخرت از زندگي منظور بود
عمر ما بي حاصلان در فکر آبو نان گذشت

محمل ليلي سبکسيرست، ورنه بارها
چشم مجنون در دويدن از رم آهو گذشت

همچنان بيگانه از دين است چشم کافرش
گر چه عمش جمله در محراب آن ابرو گذشت

خواب غفلت فرصت وا کردن چشمي نداد
روز من در پرده شب از سيه کاري گذشت