ديوان صائب

تنگ ظرفي مانع شور جنون ما نشد
باده ما جوش خم در سينه پيمانه داشت

صرف تن گرديد اوقات شريف دل تمام
کعبه دامن بر ميان در خدمت بتخانه داشت

بود صائب در گرفتاري حضور دل مرا
غير دام اوراق ما شيرازه ديگر نداشت

از زبان گندمين افتاد در کارم گره
خوشه بي حاصل من دانه ديگر نداشت

بي سبب کردم تلف در چاره جويي عمر را
صندل اين قوم صائب غير دردسر نداشت

شد بناگوشت سفيد و بخت خواب آلود تو
در چنين صبحي سر از بالين غفلت برنداشت

هر که در فصل بهاران دانه اشکي نريخت
وقت خرمن خوشه اي جز آه حسرت برنداشت

در چنين هنگامه اي صائب دل بي شرم تو
پشت بيدردي ز ديوار فراغت برنداشت

طفل بازيگوش ما زين خاکدان دل برنداشت
دست در مهد لحد از مهره گل برنداشت

شد ز وصل کعبه بي قطع بيابان کامياب
راه پيمايي که دست از دامن در برنداشت

طوق قمري حلقه بيرون در شد سرو را
گردن آزادگان بار سلاسل برنداشت

در رسايي حلقه هاي زلف کوتاهي نداشت
گردن آزاده ما طوق احسان برنداشت

در غبار انگيختن چندان که خط بيداد کرد
خال کافر چشم ازان لبهاي خندان برنداشت

ياد ايامم که در تن جان ما منزل نداشت
موجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت

پرده بيگانگي در بحر وحدت محو بود
رشته مو از حباب اين عقده مشکل نداشت

بود در دارالامان خامشي آسوده دل
شمع ما انديشه فانوس يا محفل نداشت

بود در دارالامان خامشي آسوده دل
شمع ما انديشه فانوس يا محفل نداشت

نوبهار بي خزان معرفت در هيچ عهد
بلبلي آتش نفس چون صائب بيدل نداشت

گوهر مقصود را در دامن همت نيافت
رخنه دل را صدف يک چند تا محکم نداشت

شد فلک در روزگار اين خسيسان تنگ چشم
ورنه هرگز آفتابش چشم بر شبنم نداشت

تا دل آزاده برگ عيش در دامن نداشت
رعشه باد خزان، دستي بر اين گلشن نداشت

خار صحرا زير پايش بستر سنجاب بود
در بساط خويش تا مجنون ما سوزن نداشت

قهرمان غيرت عشاق، بي جاسوس نيست
روي خود در خلوت آيينه بوسيدن نداشت

شور بختي شوريي در چشم ما نگذاشته است
از حضور ما بساط باده برچيدن نداشت

داغ، آب زندگي را در سياهي غوطه داد
يوسف مصري چنين چاه زنخداني نداشت