ديوان صائب

از گرانجاني تو در بند علايق مانده اي
پيش آتش اين نيستان کوچه راهي بيش نيست

آه مظلومان برون آيد ز لب بي اختيار
ناوک دلدوز را آسودگي در کيش نيست

گريه در دنبال خنده بيجاي من
يک نفس خوشحالي دلهاي بي غم بيش نيست

عيش شيرين نيست صائب رزق نزديکان حق
آب تلخي در بساط چاه زمزم بيش نيست

آنچه از خون جگر در شيشه دارد آسمان
پيش ما درياکشان جام شرابي بيش نيست

در بساط خاکيان چون گردباد از دور چرخ
جان گردآلوده اي و خارخاري بيش نيست

بيقراريهاي من چون پا گذارد در رکاب
شعله جواله طفل ني سواري بيش نيست

نيست صائب بوسه و پيغام در طالع مرا
قسمت من زان لب ميگون خماري بيش نيست

در دل روشن سراسر مي رود ياد بهشت
چشمه خورشيد را زرين گياهي بيش نيست

در غريبي مي نمايد خويش را حسن غريب
قسمت يوسف ز کنعان قعر چاهي بيش نيست

در محيط آفرينش چون حباب شوخ چشم
شغل ما سرگشتگان کسب هوايي بيش نيست

آنچه بايد خواست از آزادمردان همت است
سرو را در آستين دست دعايي بيش نيست

مطلبي جز ترک مطلب نيست ما را در جهان
مدعاي ما دل بي مدعايي بيش نيست

گر چه مي پوشم جهاني را لباس مغفرت
پوششم چون کعبه در سالي قبايي بيش نيست

گوهر ناياب را بتوان به شيريني خريد
در بهاي بوسه اي گر جان دهي اسراف نيست

در سخن از عرفي و طالب ندارد کوتهي
عيب صائب اين بود کز زمره اسلاف نيست

دور باش وحشت ما سنگ دارد در بغل
عزلت عنقاي ما را احتياج قاف نيست

مي کند ريگ روانش کار آب زندگي
پيچ و تاب نااميدي در سراب عشق نيست

گوي چوگان سبکسير حوادث مي شود
هر که را در مغز سر بوي شراب عشق نيست

در نگارستان تهمت دامن گل پاک نيست
گر همه پيراهن يوسف بود، بي چاک نيست

ثابت و سيار او سوزانتر از يکديگرند
آتش افسرده در خاکستر افلاک نيست

روزگارم تيره صائب زين سواد ناقص است
شمع در ويرانه ام از شعله ادراک نيست

گر کمند وحتي در عالم ايجاد هست
پيش سربازان به غير از حلقه فتراک نيست

همچو قمري گردن ما در خم طوق وفاست
صيد ما را سرکشي از حلقه فتراک نيست

سبحه چون مار سيه بر دست ما پيچيده است
ورنه چين نارسايي در کمند تاک نيست