ديوان صائب

ما سبکروحان مدارا با رفيقان مي کنيم
ورنه بوي پيرهن را کاروان در کار نيست

مطرب ما چون خم مي سينه پر جوش ماست
محفل عشاق را خنياگري در کار نيست

هر چه بايد، آدمي با خويشتن آورده است
خواب چون افتاد سنگين، بستري در کار نيست

با زبان گندمين، روزي طلب کردن خطاست
طوطي شيرين سخن را شکري در کار نيست

حسن کامل عشقبازي مي کند با خويشتن
شعله جواله را پروانه اي در کار نيست

نيست بر دست کسي چشم پريشان خاطران
زلف ماتم ديدگان را شانه اي در کار نيست

نونيازان را گزيري نيست از عشق مجاز
کاملان را ابجد طفلانه اي در کار نيست

پنبه گوش کهنسالان بود موي سفيد
خواب وقت صبح را افسانه اي در کار نيست

مستم اما در پي آزار کم ظرفان نيم
موج بي پروايم اما با حبابم کار نيست

در تماشاي بتان صائب دلير افتاده ام
چون نگاه خيره چشمان با حجابم کار نيست

از رگ خامي ندارد راه دل در بزم عشق
چيني مودار، باب مجلس فغفور نيست

آسمان صائب ز جوش اشک من در هم شکست
شيشه نازک حريف باده پر زور نيست

روي سخت کوه را پروايي از شمشير نيست
در گرانجان تبت وارونه را تأثير نيست

آه را درد گران بال و پر جولان شود
در کمان سخت آرامش نصيب تير نيست

از نسيم صبح هيهات است پيکان بشکند
در دل افسرده صائب نغمه را تأثير نيست

در کهنسالي شود حرص خسيسان بيشتر
تا نگردد خشک، دست خار دامنگير نيست

ذره و خورشيد گلبانگ اناالحق مي زنند
نغمه بيگانه اي در پرده اين ساز نيست

گر چه طبعم کم ز خورشيد جهان افروز نيست
در نظرها اعتبارم چون چراغ روز نيست

روزگاري شد که در سلک سخن سنجان اوست
نسبت صائب به شاه قدردان امروز نيست

نشأه اي داريم صائب از جواني شوختر
در شراب کهنه ما گر به ظاهر جوش نيست

زاهدان قالب تهي از جلوه او مي کنند
در زمان قامتش محراب بي آغوش نيست

در نگيرد صحبت آيينه و زنگي به هم
پيش دلهاي سيه اظهار عقل از هوش نيست

خانه اهل تعلق شاهراه حادثه است
دزد هرگز در کمين کلبه درويش نيست

تير روي ترکش محشر بود مژگان او
فتنه را دلدوزتر زين ناوکي در کيش نيست

تخم حاجتمندي دنيا به قدر آرزوست
هر که را در دل نباشد آرزو درويش نيست