ديوان صائب

کيميا ساز وجود خاکساران است فقر
نافه را در پوست خوني غير مشک ناب نيست

در گلستاني که زاغان نغمه پردازي کنند
گوش گل را گوشواري بهتر از سيماب نيست

از عزيزيهاي غربت دل نمي گيرد قرار
آب در صلب گهر بي رعشه سيماب نيست

از خودآرايان، دل روشن طمع کردن خطاست
اخگر دل زنده در خاکستر سنجاب نيست

آشنايانند يکسر پرده بيگانگي
فيض در جمعيت احباب چون اسباب نيست

لرزد از ظالم فزون مظلوم در زير فلک
گرگ را چون گوسفند انديشه از قصاب نيست

چون به منزل پشت پا در رهنوردي مي زند؟
جذبه دريا اگر خضر ره سيلاب نيست

تا مباد از قيمت نازل به خاکش افکنند
گوهر ما در صدف بي رعشه سيماب نيست

هوشيارانند صائب مصرف اين سيم قلب
در حريم ميکشان رسم تکلف باب نيست

چون دو دل در آشنايي صاف چون آيينه شد
پرده بيگانگي جز نامه و مکتوب نيست

جانب بلبل عزيز و خاطر گل نازک است
در چنين فصل بهاري توبه کردن خوب نيست

سوخت در آتش زر گل، چون به دست خود نداد
خاطر اميدواران را شکستن خوب نيست

سهل باشد شبنمي گر محو شد در آفتاب
دامن قاتل به خون خود گرفتن خوب نيست

آب حيوان مي برد از دل غبار تيرگي
در دل شب باده روشن نخوردن خوب نيست

مزرع اميد را در عهد اين بي حاصلان
جز تريهاي فلک اميد باران نيست نيست

بر سر آزادطبعان، سايه بال هما
در گراني هيچ کم از تيشه فولاد نيست

تيشه را بايست اول بر سر خسرو زدن
جوهر مردانگي در طينت فرهاد نيست

پيش عاشق در بلا بودن به از بيم بلاست
مرغ زيرک بي سراغ خانه صياد نيست

ميکشان در روز باران خسرو وقت خودند
ابر گوهربار، کم از گنج باد آورد نيست

سينه صافان را غباري گر بود بر چهره است
در درون خانه آيينه راه گرد نيست

سنگ در عصمت سراي جام جم مي افکند
گر نريزد خون واعظ دختر رزمرد نيست!

روز باران، گر شب آدينه باشد، مي کشد
صائب ما در ميان ميکشان بي درد نيست

خواب غفلت پرده چشم غلط بين مي شود
ورنه در مهد زمين آسودگي موجود نيست

تيغ معذورست در کوتاهي زلف اياز
سرکشي با پادشاهان عاقبت محمود نيست

صلح کن صائب به داغ عشق ازين عبرت سرا
در بساط آسمان گر اختر مسعود نيست