ديوان صائب

دل ز اشک گرم خالي ساز هنگام صبوح
در زمين پاک، صائب تخم خود پاشيدني است

قبله گاه من، کلاه سرگراني کج منه
طاق ابروي تو مي ترسم نهد رو در شکست

چون توانم زيست ايمن، کز براي کشتنم
تيغ از جوهر کمر در بيضه فولاد بست

هر که دل در غمزه خونريز آن جلاد بست
رشته جان بر زبان نشتر فصاد بست

سنگ اگر در مرگ عاشق خون نمي گريد، چرا
بيستون از لاله نخل ماتم فرهاد بست؟

بال سير شعله جواله بستن مشکل است
نقش شيرين را چسان در بيستون فرهاد بست؟

چون زبان مار، خار آشيانم مي گزد
تا در فيض قفس بر روي من صياد بست

از فروغ حسن نتوان کرد در رويش نگاه
جوش گل راه تماشايي بر اين گلزار بست

در محبت کم گناهي نيست اظهار وجود
تا نفس باقي است نتوان لب ز استغفار بست

در عرق پوشيده گرديد آن عذار شرمگين
جوش گل راه تماشايي بر اين گلزار بست

عکس خود را ديد در مي زاهد کوتاه بين
تهمت آلوده داماني به جام باده بست

وصل ليلي از ره آوارگي نزديک بود
دشت در گمراهي مجنون کمر از جاده بست

وعده بوس آرزوي تشنه را در خواب کرد
ديده اين طفل را شيريني افسانه بست

محتسب دست تعدي گر چنين سازد دراز
در گلوي شيشه خواهد سبحه صد دانه بست

سالها گردن کشيدم چون هدف در انتظار
تا مرا تيري ازان ابرو کمان آمد به دست

صحبت ياران يکرنگ است دل را نوبهار
برگ عيش من در ايام خزان آمد به دست

سايه بال هما بر استخوان من فتاد
در کهنسالي مرا بخت جوان آمد به دست

نعمت دنيا نسازد سير چشم حرص را
هست در درياي پر گوهر صدف سايل به دست

سرنزد از بلبلم هر چند دستاني درست
ناله ام نگذاشت در گلشن گريباني درست

آه ازين گردون کم فرصت که با اين دستگاه
در ضيافت خانه اش ننشست مهماني درست

آه نتوانست قامت راست کردن در دلم
برنيامد زين گلستان شاخ ريحاني درست

نيست صائب بر تنم چون زلف مويي بي شکست
در بساط من باشد غير پيماني درست

جسم خاکي در صفاي دل نيندازد خلل
باده آسوده است از گردي که بر مينا نشست

رو نگردانيد خال از روي آتشناک او
اين سپند از خيرگي در ديده مجمر نشست

خانه دربسته دل را مانع از کلفت نشد
در صدف گرد يتيمي بر رخ گوهر نشست