ديوان صائب

حلقه جمعيتي گر هست در زير فلک
ديده بينايي از وضع جهان پوشانده اي است

عاشقان را بي خرام قامت موزون تو
سرو در مد نظر، شمشير زهرآلوده اي است

در شبستاني که من پروانه او گشته ام
دولت بيدار، صائب چشم خواب آلوده اي است

هر گلي را نوبهاري هست در باغ جهان
نوبهار ما نظربازان ز روي تازه اي است

مي شود ظاهر خمار زندگاني در لباس
مرده را چاک گريبان کفن خميازه اي است

در هواي قد رعنايش ز طوق فاخته
پاي تا سر، سرو موزون چمن خميازه اي است

نيست تدبير خرد را در جهان عشق کار
ناخدا و تخته کشتي درين دريا يکي است

ز اختلاف ظرف، گوناگون نمايد رنگ مي
ورنه در ميخانه وحدت مي حمرا يکي است

خنده کبک و صداي تيشه هاي دلخراش
در دل آسوده کوه وقار من يکي است

جوش مستي هر حبابي را فلاطون کرده است
ورنه در خمخانه افلاک، افلاطون يکي است

جوش حسن گلرخان چون گل دو روزي بيش نيست
در بهارستان عالم حسن روزافزون يکي است

در حلاوتخانه وحدت دويي را بار نيست
قند شيرين کار و زهر جانگزاي او يکي است

در بساط آفرينش مردمان چشم را
گر لباس فاخري باشد همين پوشيدگي است

راحت کونين در زير سر بيگانگي است
هست اگر دارالاماني کشور بيگانگي است

از رياض آشنايي خاطر خرم مجوي
اين گل بي خار در بوم و بر بيگانگي است

آشنايي هر نفس دارد خمار تازه اي
باده بي دردسر در ساغر بيگانگي است

قطع پيوند جهان با آشنايي مشکل است
اين برش در تيغ صاحب جوهر بيگانگي است

سيل هيهات است در آغوش پل لنگر کند
عمر سيل لاابالي، قامت خم چون پلي است

شاهد فرزندي آدم نه تنها صورت است
هر که دارد حسن معني در حساب آدمي است

آدميت حسن گندم گون پسنديدن بود
هر که باشد اين مذاقش در حساب آدمي است

اين جواب آن غزل صائب که ناصح گفته است
آفتاب بي زوالي در نقاب آدمي است

خوشه چين خرمن ناکشته بودن مشکل است
در بهار زندگاني دانه اي پاشيدني است

نسخه مغلوط در ديوان محشر باب نيست
چون قلم بر نسخه اعمال خود گرديدني است

گر لباس فاخري در عالم ايجاد هست
از گناه زيردستان چشم خود پوشيدني است

وقت خود ضايع مکن چون غافلان در چيدنش
چون بساط زندگاني عاقبت برچيدني است