ديوان صائب

ماه در ابر تنک جولان ديگر مي کند
سرو سيمين را قباي ته نما زيبنده است

سبزه اميد خشک از ابر بي باران شود
در لباس شرم عرض مدعا زيبنده است

پرده پوشي مي کند دولت سر بي مغز را
استخوان در سايه بال هما زيبنده است

آنقدرها کز سخن باشد بلندي خوشنما
کوتهي در دعوي از تيغ زبان زيبنده است

از خموشي قدرت گفتار گردد مايه دار
در مقام خود سکون از کاروان زيبنده است

باده در جام بلورين جلوه ديگر کند
خون ما بر گردن سيمين بران زيبنده است

اعتباري را که در خوبي سرآمد گشته بود
ما به چشم عاقبت ديديم زشتي بوده است

در سر زاهد به غير از خودپرستي هيچ نيست
اين کدوي پوچ، قنديل کنشتي بوده است

قامتش خم گشت و نگذارد قدم در راه راست
راستي صائب عجب غفلت سرشتي بوده است

در زمان عشق ما کفرست، ورنه پيش ازين
گاه گاهي رخصت بوس و کناري بوده است

تا خط بغداد جامم هست در مد نظر
سبحه پندارم به خاک کربلا آسوده است

درع داودي است در راه طلب، افتادگي
از غم خار مغيلان نقش پا آسوده است

در شبستاني که من محو تجلي گشته ام
نبض سيمابش ز موج اضطراب آسوده است

گل که دامان خود از شبنم نمازي کرده است
در حريم شرم، دامان شراب آلوده است

دود خط در پرده فانوس گردد جلوه گر
بس که شمع عالم افروزش حجاب آلوده است

چشمه سوزن محيط بحر نتواند شدن
در دل تنگم شکوه عشق چون گنجيده است؟

بلبلان را خار در پيراهن است از آشيان
بستر گل، خوابگاه شبنم ناديده است

هر تهيدستي ز بي شرمي درين بازارگاه
در برابر ماه کنعان را دکاني چيده است

در دل ما آرزوي دولت بيدار نيست
چشم ما بسيار ازين خواب پريشان ديده است

حسن مغرور تو بي پرواست، ورنه آفتاب
در دل هر ذره از کوچکدلي گنجيده است

کرد هر کس را که چشم عاقبت بين تربيت
در ترازوي قيامت خويش را سنجيده است

در غبار خاطر ما، ناله هاي خونچکان
همچو بوي خون به خاک کربلا پيچيده است

مي شمارد پرده بيگانگي گلزار را
هر که از گل در نسيم آشنا پيچيده است

احتياج استخوان بر يکدگر خواهد شکست
نخوتي کز سايه در مغز هما پيچيده است

رشته آه مرا در پرده شبهاي تار
فکر زلفش چون گره بر يکدگر پيچيده است