ديوان صائب

تا گشودم چشم روشن در شبستان وجود
راستي، چون شمع، خرج اشک و آهم کرده است

گر به ظاهر آتشم در خانمان افکنده است
عشق چون خورشيد گردون بارگاهم کرده است

گر به ظاهر آتشم در خانمان افکنده است
عشق چون خورشيد گردون بارگاهم کرده است

خار خار دوربيني نيست در پيراهنم
ساده لوحي ها ز مخمل دستگاهم کرده است

سنبل فردوس در چشمش بود موي زياد
خواب هر کس را خيال او پريشان کرده است

گردن ما در کمند جوهر آيينه نيست
ساده لوحي طوطي ما را سخندان کرده است

مي کنم در کوچه گردي سير صحراي جنون
وسعت مشرب مرا فارغ ز هامون کرده است

آنچه در دامان کهسارست صائب لاله نيست
سنگ را محرومي فرهاد دلخون کرده است

هر که صائب دارد از دنيا طمع آسودگي
فکر خواب عافيت در خانه زين کرده است

جز گرفتاري سخنسازي ندارد حاصلي
طوطيان را در قفس شيرين زباني کرده است

نيست تاب حرف سختم، گر چه سنگ کودکان
استخوان را در تن من موميايي کرده است

با گرفتاري قناعت کن که در اين دامگاه
بند ما را سخت، انداز رهايي کرده است

نامداري بي سيه بختي نمي آيد به دست
در سياهي غوطه بهر نام، خاتم خورده است

در گرانان نشتر آزار را تأثير نيست
ورنه نيش از زخم ما بسيار مرهم خورده است

آرزوهايي که دل در ديگ فکرت مي پزد
چون نباشد خام، شير خام، آدم خورده است

در دبستان رياضت، فرد باطل نيستيم
صفحه پهلوي ما را بوريا مسطر زده است

آسمان از کهکشان در حلقه زنار اوست
ناخدا ترسي که ما را رهزن ايمان شده است

خنده شادي خطر بسيار دارد در کمين
پسته زير پوست از چشم بدان پنهان شده است

از رگ تلخي، ميان باده بي زنار نيست
در زمان چشم او عالم فرنگستان شده است

جلوه همکار مي بندد زبان لاف را
در زمان قامت او سرو ناموزون شده است

مي زند جوش پريزاد از رياحين بوستان
کاروان در کاروان يوسف به بازار آمده است

عندليبان در تلاش تنگناي غنچه اند
بلبل خوش نغمه اي گويا به گلزار آمده است

فرصت پيچيدن دستار، مستان را نداد
در چه ساعت گل نمي دانم به گلزار آمده است

اي که مي پرسي ز صحبتها گريزاني چرا
در بساطم وقت ضايع کردني کم مانده است

خوشنما باشد شراب لعل در جام بلور
پنجه سيمين خوبان را حنا زيبنده است