ديوان صائب

مي شود در حالت مستي حواسم جمعتر
موجه درياي مي شيرازه هوش من است

مي کند در سينه گرمم قيامت، شور عشق
صبح محشر خنده چاک گريبان من است

در شکرزار قناعت برده ام چون مور راه
سيرچشمي خاتم دست سليمان من است

در سواد فقر از ملک سکندر فارغم
آب حيوان گريه شمع شبستان من است

در سر شوريده هر کس که ذوق کار هست
با شتاب و اهتمام کارفرما دشمن است

شيوه عاجزکشي عام است در بدگوهران
با تهي پايان سراسر خار صحرا دشمن است

روح هيهات است لنگر در تن خاکي کند
شاهباز لامکاني با نشيمن دشمن است

در نگيرد صحبت آيينه و زنگي به هم
آسمان نيلگون با جان روشن دشمن است

در بياباني که آن آهوي مشکين مي چرد
نقش پاي رهروان چون ناف آهو مشکبوست

پرده پوشي دامن آلودگان را لازم است
چاک در پيراهن يوسف چه محتاج رفوست؟

زان گلاب تلخ کز رخساره گل مي چکد
مي توان دانست پند بلبلان در گوش اوست

آن که چون مجنون مرا سر در بيابان داده است
حلقه چشم غزالان حلقه فتراک اوست

مي کند روشندلان را تربيت دهقان عشق
دانه هاي پاک يکسر در زمين پاک اوست

گر به ظاهر خاطر صائب غمين افتاده است
عشرت روي زمين در خاطر غمناک اوست

تشنه تيغ شهادت را مذاق ديگرست
ورنه آب زندگي در پرده تبخال اوست

گل عبث در دامن باد صبا آويخته است
گوش هر بي درد، کي شايسته پيغام اوست؟

روي در بيت الحرام عشق دارد آفتاب
پرنيان صبح صادق جامه احرام اوست

نيست در مغز زمين موج طراوت از محيط
اين سفال خشک، سيراب از خط ريحان اوست

از خرام او به عمر جاودان قانع مشو
کاين چنين صد مصرع برجسته در ديوان اوست

آتشين رويي که نعل من ازو در آتش است
آسمان چون ديده قربانيان حيران اوست

نيست آسان در حريم وصل او ره يافتن
چرخ نيلي، يک گره از جبهه دربان اوست

هيچ پروايي ندارد از نسيم آه سرد
روغن خورشيد گويا در چراغ حسن اوست

چرخ را خون شفق در دل ز استغناي اوست
رنگ زرد آفتاب از آتش سوداي اوست

از علم غافل نگردد لشکري در کارزار
فتنه روي زمين را چشم بر بالاي اوست

شيوه هاي حسن او صائب نيايد در شمار
دلبري يک چشمه کار از نرگس جادوي اوست