ديوان صائب

داغ عالمسوز ما را ناخني در کار نيست
آتش خورشيد صائب بي نياز از دامن است

وقت ما از رخنه سهلي پريشان مي شود
جنت در بسته ما خانه بي روزن است

دست شستن از حيات عاريت در زندگي
قطره خود را به درياي بقا پيوستن است

نور مي گردد غذا در جسم پاک قانعان
خانه زنبور از شهد مصفا روشن است

جاهلان را پرده پوشي نيست بهتر از سکوت
پاي خواب آلود بيدارست تا در دامن است

چون نگيرد آه را دل در فضاي آسمان؟
دوزخ دود سبکرو، خانه بي روزن است

اتفاق دوستان با هم دعاي جوشن است
سختي از دوران نبيند دانه تا در خرمن است

سازگاري پيشه کن با مردم ناسازگار
تا شود يوسف ترا خاري که در پيراهن است

نيست حاصل جز ندامت، تخم ناافشانده را
خوشه و خرمن نگردد دانه تا در دامن است

خوشه چين از ترکتاز حادثات آسوده است
برق عالمسوز دايم در کمين خرمن است

عاقلان را در زمين دانه سوز روزگار
بهترين تخمي که افشانند، دست افشاندن است

غم ندارد راه در دارالامان خامشي
غنچه تصوير فارغ از غم پژمردن است

غير شغل دلفريب عشق، صائب در جهان
رو به هر کاري که آري آخرش افسردن است

چون صدف دامن گره کردن به دامان گهر
در گريبان دشمن خونخوار را پروردن است

مذهب و مشرب به هم آميختن چون عارفان
در فضاي مهره گل، سير صحرا کردن است

هيچ کاري برنمي آيد ز پاي آهنين
قطع راه عشق در قطع تمنا کردن است

خودپسندي در به روي خود برآوردن بود
بيخودي پيش از سفر خود را مهيا کردن است

صلح دادن سبحه و زنار را با يکدگر
رشته سر در گم توفيق پيدا کردن است

بر زمين از سالکان گرمرو جستن نشان
نقش پاي موج را در بحر پيدا کردن است

چون توان خاطرنشان طفل طبعان ساختن؟
اين تماشاها که در ترک تماشا کردن است

بي سؤال احسان به درويشان سخاوت کردن است
لب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

سرکشي بر آتش خشم است دامان صبا
خاکساري خاک در چشم عداوت کردن است

با قد خم گشته آسودن درين وحشت سرا
در ته ديوار مايل خواب راحت کردن است

خوابگاه مرگ را هموار بر خود ساختن
در زمان زندگي از خاک بستر کردن است

هست در روي زمين هر دانه اي را حاصلي
حاصل کوچکدلي دلها مسخر کردن است