ديوان صائب

در حريم هوشياران پاکداماني خوش است
بزم مي را بي کنار و بوس ديدن مشکل است

گر چه دارد دور باش از روي آتشناک شمع
چاک در پيراهن فانوس ديدن مشکل است

سوخت در فصل خزان خاموشي بلبل مرا
ترجمان عشق را خاموش ديدن مشکل است

آب مي سازد نگه را چهره هاي شرمناک
در رخ گلهاي شبنم پوش ديدن مشکل است

من گرفتم شد قيامت در صف آرايي علم
صف برابر با صف مژگان کشيدن مشکل است

مي توان از سست پيوندان به آساني بريد
در جواني از دهن دندان کشيدن مشکل است

برق را خاشاک در زنجير نتواند کشيد
دامن عمر سبک جولان کشيدن مشکل است

توبه از مي در بهار نوجواني مشکل است
تشنه بر گشتن ز آب زندگاني مشکل است

مي توان از سست پيوندان به آساني بريد
از دهن دندان کشيدن در جواني مشکل است

هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است
در جگرخاري که اينجا بشکند آنجا گل است

مي پرستان در خزان عيش بهاران مي کنند
قلقل ميناست بلبل، باده حمرا گل است

پرده بيگانگي نبود ميان حسن و عشق
در حريم بيضه بلبل گرم صحبت با گل است

قدر خاک افتاده را سرگشتگان دانند چيست
نقش پا گمراه را در دامن صحرا گل است

سردمهري را اثر در سينه هاي گرم نيست
عندليب مست ما فارغ ز سرماي گل است

چرخ معذورست در افشردن دلهاي خلق
نخل ماتم تازه رو از آب چشم مردم است

دوري ظاهر حجاب تشنه ديدار نيست
قطره در هر جا که باشد متحد با قلزم است

قلعه فولاد و حصن آهني در کار نيست
چشم پوشيدن ز آفتها حصار مردم است

خودنمايي در لباس عاريت زيبنده نيست
مايه بي اعتباري اعتبار مردم است

رنگ نتوانند مردم ديد در روي کسي
لاله از رخسار رنگين داغدار مردم است

تا سر مويي تعلق هست، محرومي بجاست
هر که اين زنار دارد، در حرم نامحرم است

در گذر اي ابر گوهربار از گلبانگ رعد
لاف همت بر لب اهل کرم نامحرم است

کوته انديشي که سازد دست منسوبان دراز
در حقيقت نيست يک ظالم، که چندين ظالم است

دشمنان را چرب نرمي مي نمايد سازگار
در چراغ لاله و گل اشک شبنم روغن است

جلوه ها دارد به چشم خاکيان دنياي دون
خودنمايي ذره ناچيز را در روزن است

باده گلرنگ خوردن در کنار لاله زار
بر سر خاک شهيدان شمع روشن کردن است