ديوان صائب

سر به پيش انداختن در زندگاني خوشنماست
زير شمشير شهادت گردن افرازي خوش است

خارخار آرزو در سينه عشاق نيست
هر که واصل شد به مطلب، از تمنا فارغ است

نيست در دلهاي روشن آرزو را راه حرف
خانه پاک از فضولي هاي مهمان فارغ است

نااميدي سخت در دل ريشه اميد را
تخم آتش ديده از ناز بهاران فارغ است

حرص افزوني ندارد در دل خرسند راه
گوهر شاداب از درياي عمان فارغ است

در جهان بيخودي، هر خار نبض گلشني است
عندليب مست از فکر گلستان فارغ است

طفل را دام تماشا مهد آسايش بود
دل زياد ما در آن زلف پريشان فارغ است

آرزوي بوسه در دل خون شود عشاق را
گر بگويم چهره او تا کجاها نازک است

در دل سنگين شيرين رخنه کردن مشکل است
ورنه پيش تيشه فرهاد، خارا نازک است

نيست صائب موشکافي در بساط روزگار
ورنه چون موي کمر انديشه ما نازک است

اهل همت را ز گوهر آنچه بايد حفظ کرد
در محيط آفرينش آبروي سايل است

نيست تسخير دل ما کار آتش طلعتان
اين سپند شوخ در مجمر برون محفل است

آهوي مشکين به آساني نمي آيد به دام
در کمند آوردن خوبان نوخط مشکل است

در زمين پاک ما ريگ روان حرص نيست
از رگ ابري مراد مزرع ما حاصل است

هيچ چشمي در غبار سرمه حيرت مباد!
زنده از درياست ماهي و ز دريا غافل است

کشور تدبير را زير و زبر سازد قضا
ورنه در ملک رضا نوشيروان عادل است

مي نمايد پست اگر در ديده کوتاه بين
پيش ارباب بصيرت، عالم بالا دل است

چشم خواب آلودگان در انتظار منزل است
ديده بيدار دل آيينه دار منزل است

من که خود را يافتم در وادي سرگشتگي
کوه غم بر خاطرم از رهگذار منزل است

سر به صحرادادگان را کعبه دامنگير نيست
دوش کاهل طينتان در زير بار منزل است

مرکز پرگار حيراني است در آغوش گل
شبنمي کز آفتاب عالم آرا غافل است

تا نباشد آتشي در زير پايت چون سپند
صائب از هنگامه ايجاد جستن مشکل است

تربيت را در نهاد سخت رو تأثير نيست
زردي از آيينه فولاد بردن مشکل است

گر نگردد لنگر تسليم صائب دستگير
در ره سيل حوادث پا فشردن مشکل است

شرم را نتوان ز پاس حسن غافل ساختن
دولت بيدار را در خواب کردن مشکل است