167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان بيدل دهلوي
خنده در بار است چون گل کاروان زخم را
يکدو نفس ناله شو و از دل ديوانه برا
پيش پا ديدن نشد مانع خيال دور را
بي بال و پر اسيريم آه از رهائي ما
اينکه هر سو ميرويم از خويش رم داريم ما
در خانه ئي که نيست همين بس پلاس ما
به که بر رويتو باشد چشم ما حيران ما
چون نفس دل هم اگر تنگي کند از دل برا
کاي بخود وامانده در هر رنگ ازين محفل برا
گشت اجابت از ادب در کف ما دعاي ما
رو بعرق نهفت و رفت زندگي از حياي ما
هر قدم آه مي کشد آبله در قفاي ما
که گرد ساحلي زين بحر بي پايان شود پيدا
وگر پيدا تواند گشت بال افشان شود پيدا
زچشم خود جهان يک دشت سيلاب است شبنم را
گذر در چشم خورشيد جهان تا بست شبنم را
مشوران اي جنون اين شعله زنجير در پا را
شانه زن گيسو سحر انشا کن از شبهاي ما
تا کجا رفته است از خود شوق بي پرواي ما
بايدت از شوق زد چون سبزه بر سر تيغ را
ميکشد همچون نيام آسوده در بر تيغ را
از شرر دايم چراغان در دل است اين سنگ را
توان گر پاي تا سر اشک شد نتوان چکيد اينجا
از نگين کنده خوش در گور کردي نام را
عنان گيريد اين آتش بعالم افگن ما را
که بر امواج پوشانده است گردون جوشن ما را
بر نواي ني متن ما شوره جولاه را
هر کجا باشيم (بيدل) يک صنم داريم ما
که در رنگ شرر از خويش خالي ميکنم جا را
زخاک جو سر در زير پا نشسته ما را
که ابر در موسم زمستان نمي کند غير ژاله پيدا
که خاتم بيشتر در دل نشاند نقش واژون را
که از چشم غزالان خانه بر دوش است صحرا را
که خط جوشيد و در ساغر گرفت آن حسن ميگونرا
تو هم گر عافيت خواهي نهان کن در جبين خود را
چو شبنم آبروئي نيست اينجا چشم گريان را
نگه در ديده آئينه خون شد چشم حيران را
اين ناز و آن نياز است از ما بپاي مطرب
گشت از هر موج شمع حسرتي روشن دراب
غرقه را پيراهن خود بس بود دشمن دراب
چون حباب از تخم ما سهل است باليدن دراب
عاقبت اهل هوس را مي کند رسوا شراب
گر همه در کام ما ريزند يک دريا شراب
اينقدر مي خواهد از جمعيت اسباب آب
گوهر غلطان ما را دارد سر در آب آب
آنچه آتش بود در چشمم کنون مي گردد آب
گر در راحت زنده همچون گهر سنگ است آب
تا جدا از سنگ شد با شعله در جنگ است آب
اي طمع شرمي که اينجا شعله در چنگ است آب
نعل در آتش بجست و جوي اين رنگست آب