ديوان صائب

آدمي هر چند باشد در هنر کامل عيار
خويش را کامل ندانستن کمال ديگرست

افسر دولت شکوهي دارد، اما در نظر
خاک بر سر کردگان را احتشام ديگرست

حسن ماه آسماني قابل خميازه نيست
هاله ما در خم ماه تمام ديگرست

در شراب عالم امکان، دوام نشأه نيست
مستي چشم و لب ساقي ز جام ديگرست

نيست سامان تماشا دل به غارت داده را
ورنه در هر حلقه آن زلف دام ديگرست

گر چه خسرو در غزل شيرين زبان افتاده است
کلک صائب طوطي شيرين کلام ديگرست

هر نگاه حسرت عشاق آه ديگرست
در دل هر قطره اشکي نگاه ديگرست

در بساط من ز تاراج نگاه اولين
نيم جاني مانده، موقوف نگاه ديگرست

در دل هر ذره از کوچکدلي خورشيد را
پيش چشم خرده بينان جلوه گاه ديگرست

عقل باشد در طريق کعبه محتاج دليل
عشق را هر مد آهي شاهراه ديگرست

سجده ابروي خوبان نعل وارون من است
ورنه روي دل مرا در قبله گاه ديگرست

دعوي دل نيست قابل، ورنه در اثبات آن
خال مهر ديگرست و خط گواه ديگرست

هر قدر مقبول باشد عذر در ديوان عفو
بي زباني مجرمان را عذرخواه ديگرست

خون عاشق چون تواند دامن او را گرفت؟
نازک اندامي که هر دم در قباي ديگرست

چون خطايي از تو سر زد در پشيماني گريز
کز خطا نادم نگرديدن خطاي ديگرست

در چنين بحري که موج اوست تيغ آبدار
خويش را فاني ندانستن فناي ديگرست

من که در اقليم گمنامي سرآمد گشته ام
زينت طرف کلاهم شهپر عنقا بس است

دست کوته دار صائب از خيال کاکلش
عمرها در کاسه سر پختي اين سودا بس است

موشکافان را کتاب و دفتري در کار نيست
مصرع پيچيده موي ميان ما را بس است

گر نپيچد بوسه در مکتوب آن بيدادگر
نامه خشکي تسلي بخش جان ما را بس است

نقش در سيماب نتواند گرفتن خويش را
بي قراري بت شکن بتخانه ما را بس است

گر ز خون ما نگيرد دست شيرين در نگار
تيشه مردانه ما دستيار ما بس است

بيد مجنونيم در بستانسراي روزگار
سر به پيش انداختن از شرم، بار ما بس است

خوش نشين چهره گل همچو شبنم نيستيم
گر دهي در رخنه ديوار جاي ما بس است

بر در بيگانگي گر مردم عالم زنند
معني بيگانه صائب آشناي ما بس است